Zatrudnieniowe konsekwencje strategii wysokiej płacy

0
comments

Jak najszybsze dostosowanie płac w byłej NRD do poziomu części zachodniej motywowane było koniecznością zapobiegania odpływowi wykwalifikowanej siły roboczej na Zachód. Polityka zrównania płac w obydwu częściach RFN spotkała się jednak z krytyką przedsiębiorców, polityków i naukowców, którzy widzą w eksplozji płac główną przyczynę niszczenia miejsc pracy. Wynegocjowane układy płacowe znajdują się w centrum krytyki, gdyż uważane są za przeszkodę uniemożliwiającą ożywienie gospodarcze. Związki zawodowe nie zgadzają się jednak na renegocjację układów zbiorowych i uważają wszelkie propozycje za ingerencję w autonomię taryfową. Obowiązująca bowiem od 1949 roku ustawa taryfowa gwarantuje pełną autonomię partnerom taryfowym i uniemożliwia ingerencję państwa. Wraz z wejściem w życie traktatu zjednoczeniowego z dnia 30 października 1990 roku regulacja ta objęła również nowe kraje związkowe. Jak już wspomniano, RFN nie ma państwowej regulacji płac minimalnych. Wynegocjowane na szczeblu regionalnym płace taryfowe mogą być przekraczane w górę, ale nie można stosować wynagrodzeń niższych. Najniższe płace taryfowe są uznawane za płace minimalne w danej branży na terenie obowiązywania układu zbiorowego, z wyjątkiem przedsiębiorstw niezrzeszo- nych. Stopień uzwiązkowienia w nowych landach jest wyższy niż w części zachodniej i wynosi 50%.

Politykę dostosowań płac można w zasadzie prowadzić przez zwolnienie tempa wzrostu najwyższych płac w części zachodniej lub przez zróżnicowane podnoszenie najniższych wynagrodzeń w nowych krajach związkowych. Pierwsza strategia nie odegrała większej roli. Transformacja systemowa w byłej NRD dokonuje się bowiem za pomocą wielkich transferów finansowych, które stały się niezamierzonym programem koniunkturalnym i prowadzą do wzrostu popytu na towary zachodnie. Transfery te spowodowały przyspieszenie wzrostu gospodarczego na Zachodzie o 2 punkty procentowe, a stopień wykorzystania potencjału produkcyjnego, zatrudnienie i zyski osiągnęły rekordowe wielkości. W tak korzystnej sytuacji gospodarczej możliwa była inicjatywa państwa w zakresie polityki dochodowej, zmierzająca do przechwycenia dodatkowych zysków przedsiębiorstw z tytułu zjednoczenia na rzecz odbudowy Niemiec Wschodnich. Rząd federalny wprowadził jednak tylko na czas określony dodatek solidarnościowy do podatku dochodowego i od korporacji, który nie spełnił tej funkcji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>