Zakres polityki zatrudnienia i rynku pracy

0
comments

W literaturze zachodniej podkreśla się, że pojęcia polityki zatrudnienia i polityki rynku pracy nie są równoznaczne 1. Wielu autorów zauważa, że granica między polityką zatrudnienia i rynku pracy jest, z analitycznego punktu widzenia, nieprzejrzysta. Niektórzy ekonomiści traktują politykę rynku pracy jako część polityki zatrudnienia, a inni zaliczają ją do industrial and labour relations2. Polityka rynku pracy jest częściowo zorientowana na realizację innych celów niż polityka zatrudnienia. Koncentruje się ona na rozwiązywaniu problemów strukturalnych i społecznych rynku pracy, podczas gdy celem polityki zatrudnienia jest pełne zatrudnienie 3. Ten podział – uwzględniający aspekt strukturalny i poziom zatrudnienia – jest bardziej zrozumiały, jeśli uwzględni się fakt, że pojęcie polityki rynku pracy (manpower policy) było już wcześniej lansowane przez Międzynarodową Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), kiedy to w zasadzie nie było problemów z bezrobociem, a występowały trudności strukturalne na rynku pracy 4.

Naszym zdaniem polityka rynku pracy obejmuje ogół środków zmierzających do takiego ukształtowania rynku pracy i możliwości zatrudnieniowych pracobiorców, które pozwalają na osiągnięcie określonych celów społeczno-gospodarczych 5. Jest ona natury komplementarnej i odgrywa rolę ęuasi-amortyzatora łagodzącego konflikty i frykcje między różnymi politykami lub przyczynia się do zwiększenia ich skuteczności. Granicę między polityką zatrudnienia a polityką rynku pracy wyznaczają stosowane instrumenty i obszary ich oddziaływania. Podczas gdy polityka zatrudnienia wykorzystuje przeważnie narzędzia polityki pieniężno-finansowej i za ich pomocą wpływa na agregatowy popyt i podaż w gospodarce, to polityka rynku pracy oddziałuje na pracobiorców wyspecjalizowanymi instrumentami dostosowującymi strukturę podaży pracy do popytu i przeciwdziała nierównowadze w określonych segmentach rynku pracy. Stąd też środki polityki zatrudnienia, stosowane na rynku towarowym lub pieniężnym, wpływające pośrednio na rynek pracy, nie należą do instrumentów polityki rynku pracy, chociaż mogą oddziaływać na ten rynek w istotniejszy sposób niż polityka rynku pracy.

Błędem byłoby wyciąganie wniosku, że polityka zatrudnienia mogłaby być zredukowana do polityki rynku pracy. Należy pamiętać, że polityka rynku pracy nie tworzy miejsc pracy na tzw. pierwszym rynku pracy. Te miejsca powstają dzięki prywatnym i publicznym inwestycjom. Inwestycje sektora prywatnego są w stanie zapewnić stanowiska o wysokim poziomie wyposażenia technicznego, pozwalające na produkcję konkurencyjnych wyrobów. Niezbędnym warunkiem do ich podejmowania jest jednak istnienie odpowiedniej infrastruktury gospodarczej, którą zapewniają inwestycje publiczne.

W rozprawie przedstawiono politykę zatrudnienia jako część keynesi- stowskiej strategii globalnego sterowania oddziałującej na agregatowy popyt i poziom zatrudnienia w gospodarce. Jest to konwencja najczęściej stosowana w literaturze niemieckiej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>