Wzrost bezrobocia i liczba bezrobotnych

0
comments

W połowie lat siedemdziesiątych zakończył się proces pełnej internacjonalizacji rynków kapitałowych, co utrudniło skuteczne stosowanie instrumentów keynesistowskiej polityki pełnego zatrudnienia. W RFN, gdzie tradycyjnie przywiązywano dużą uwagę do stabilizacji cen, w celu przeciwdziałania inflacji zaczęto uwzględniać zalecenia wynikające z koncepcji „naturalnej” stopy bezrobocia.

Na początku lat osiemdziesiątych nastąpił szybki wzrost bezrobocia i liczba bezrobotnych po raz pierwszy w powojennej historii przekroczyła 2 miliony osób. Pomimo niezłej koniunktury sytuacja na rynku pracy nie poprawiała się i problemem stawało się bezrobocie strukturalne. Wraz z objęciem władzy przez koalicję chrześcijańskich demokratów i liberałów podstawą polityki gospodarczej stała się podażowo zorientowana doktryna neoklasyczna, zmierzająca do zmniejszenia odpowiedzialności państwa za pełne zatrudnienie. Programy zatrudnieniowe, typowe dla polityki key- nesistowskiej, zostały zastąpione polityką rynku pracy. Bezrobocie było w dużym stopniu spowodowane brakiem politycznej woli realizacji strategii pełnego zatrudnienia i niedostatkiem reform instytucjonalnych, które mogłyby zapewnić urzeczywistnienie tego celu. Neoliberalna polityka gospodarcza lat osiemdziesiątych, zmierzająca do wycofania państwa z procesów gospodarczych, rozwiązanie problemów zatrudnieniowych widziała w polityce pieniężnej banku centralnego. Zadaniem polityki rynku pracy stało się przede wszystkim zapewnienie zasiłków dla bezrobotnych i subwencjonowanie miejsc pracy w sektorze publicznym. Zauważyć można było wyraźny spadek znaczenia aktywnych jej instrumentów i wzrost roli świadczeń kompensacyjnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>