Ustawa o popieraniu zatrudnienia (Beschäftigungsförderungsgesetz)

0
comments

Rządząca w Republice Federalnej Niemiec koalicja konserwatywno-liberalna próbowała, podobnie jak rządy innych krajów wysoko rozwiniętych, przez politycznie sterowaną deregulację rynku pracy promować zatrudnienie 7. Prawne podstawy dla tego typu działań stworzyła ustawa o popieraniu zatrudnienia (Beschaftigungsfórderungsgesetz) z 1985 roku, która przez zmiany likwidujące szereg uprawnień pracowniczych w dziedzinie ochrony stosunku pracy miała przyczynić się do wzrostu zatrudnienia 8. Szczególnie chodziło o umożliwienie zawierania umowy o pracę na czas określony, to jest do 18 miesięcy, jeśli pracobiorca podejmuje nową pracę bezpośrednio po zakończeniu nauki zawodu. Ponadto nowe rozwiązania przewidywały:

– ustawową regulację zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w dwóch formach, a mianowicie dostosowanie czasu pracy do potrzeb przedsiębiorstwa i job sharing,

– przedłużenie okresu „wypożyczania” pracowników temu samemu zakładowi z trzech do sześciu miesięcy,

– zalecenie likwidacji nadgodzin przez zatrudnienie nowych osób na czas określony,

– rozluźnienie postanowień dotyczących planu socjalnego, przede wszystkim dla małych i nowo powstających firm.

Ustawa o popieraniu zatrudnienia wzbudzała od samego początku wiele kontrowersji. Związki zawodowe podkreślały jej społecznie zapalny charakter, a pracodawcy witali z zadowoleniem przepisy ułatwiające zatrudnianie na czas określony i rozluźnienie norm związanych z planem socjalnym. Oprócz omawianej regulacji przyjęto także inne ustawowe zmiany w zakresie prawa pracy. Należy tutaj wspomnieć przede wszystkim o zmianie dotyczącej zasiłków kompensacyjnych w czasie walki strajkowej w ramach ustawy o popieraniu pracy 9. Rozwiązanie to przenosi wszelkie koszty z Federalnego Urzędu Pracy na związki zawodowe i w ten sposób utrudnia, dotychczas praktykowaną z dużym sukcesem, zregionalizowaną politykę negocjacji płacowych.

Ustawa o popieraniu zatrudnienia (Beschäftigungsförderungsgesetz) cz. II

Powołana przez rząd federalny niezależna Komisja Deregulacyjna przedstawiła także szereg własnych propozycji dotyczących funkcjonowania rynku pracy. Obejmują one między innymi 10:

– odstąpienie od zasady korzyści przez dopuszczenie w szczególnych przypadkach możliwości zawierania zakładowych porozumień płacowych o niższych standardach niż w układach taryfowych,

– możliwość zawierania umów o pracę na warunkach gorszych od obowiązujących norm taryfowych do trzech lat, z bezrobotnymi pozostającymi bez pracy długi okres (modyfikacja zasady korzyści dla grup problemowych),

– ograniczenie możliwości zasady ogólnego obowiązywania układów taryfowych,

– stosowanie umów o pracę na czas ograniczony w szerszym zakresie niż to przewidują rozwiązania w ustawie o popieraniu zatrudnienia,

– skoncentrowanie akcentów na potrzebach przedsiębiorstw przy regulacji zwolnień z przyczyn zakładu pracy, zamiast socjalnego punktu widzenia determinującego ochronę stosunku pracy,

– modyfikację procedury sporządzania planu socjalnego przy zwolnieniach masowych w celu zmian struktury podziału kosztów,

– likwidację monopolu pośrednictwa pracy Federalnego Urzędu Pracy przez dopuszczenie prywatnego pośrednictwa.

Te zmiany, zdaniem Komisji, mają prowadzić do zwiększenia roli sil rynkowych na rynku pracy, ale nie zmierzają w istocie rzeczy do likwidacji ustawodawstwa pracy. Maksyma lansowana przez to gremium zalecała „zorientowaną rynkowo regulację” i daleko idące wycofanie się państwa z polityki gospodarczo-społecznej w celu zwiększenia zdolności dostosowawczej rynku pracy do nowych przemian strukturalnych. Należy podkreślić, że zarówno konfederacje pracodawców, jak i związki zawodowe nie akceptują zmian w zakresie ustawodawstwa taryfowego. Pracodawcy obawiają się niekontrolowanej ekspansji plac w górę 11, a związki zawodowe utraty konstytucyjnie zagwarantowanej autonomii taryfowej 12. Obydwaj partnerzy wyrażają także obawy przed rujnującą konkurencją.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>