Ustawa o popieraniu pracy (Arbeitsförderungsgesetz) cz. II

0
comments

Wraz z uchwaleniem ustawy o popieraniu pracy nastąpiło przesunięcie priorytetu w kierunku aktywnej, zapobiegawczej i długofalowej polityki rynku pracy. Koncepcja ta stanowiła odzwierciedlenie interesów i wpływów politycznych różnych grup społecznych i partnerów taryfowych. Nowa ustawa była komplementarna w stosunku do ustawy o stabilizacji gospodarczej. 0 ile zadaniem ustawy stabilizacyjnej było stworzenie warunków do osiągnięcia wysokiego poziomu zatrudnienia za pomocą strategii globalnego sterowania popytem, to głównym celem polityki rynku pracy było aktywne wspieranie polityki koniunkturalnej specjalnymi, selektywnymi instrumentami dostosowującymi strukturę podaży pracy do popytu na nią i zabezpieczenie pracobiorców na wypadek bezrobocia. Innymi słowy, ustawa o popieraniu pracy, wspomagająca administracyjną regulację podaży pracy, miała zmierzać do promocji struktury zatrudnienia zorientowanej na wzrost gospodarczy i kreować środki przeciwdziałające bezrobociu strukturalnemu. Z drugiej strony efektywne stosowanie środków polityki rynku pracy uzależnione było od konsekwentnej realizacji celu pełnego zatrudnienia w ramach stabilnej polityki gospodarczej. Należy podkreślić, że w momencie uchwalania ustaw stabilizacyjnej i o popieraniu pracy uważano politykę koniunkturalną za „najlepszą” politykę wzrostu gospodarczego. Dlatego też instrumenty polityki wzrostu gospodarczego są w tych aktach normatywnych rozbudowane w niedostateczny sposób.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>