Szok podażowy i inflacja – ciąg dalszy

0
comments

W angielskojęzycznej literaturze przedmiotu określa się to bezrobocie jako mis-match 10. W odniesieniu do tradycyjnej terminologii obejmuje ono bezrobocie frykcyjne i strukturalne.

Szok podażowy jest dla zwolenników tradycji klasycznej główną przyczyną wahań produkcji, zatrudnienia i bezrobocia. Najlepszym przykładem obrazującym wpływ tego szoku na gospodarkę może być wzrost cen i spadek tempa wzrostu wydajności pracy spowodowany kryzysem naftowym w latach siedemdziesiątych. Oddziaływanie tego szoku przyczyniło się do wzrostu tempa inflacji, gdyż przedsiębiorstwa przerzucały wzrost kosztów produkcji na odbiorców.

Niekorzystny wpływ szoku podażowego na inflację można uwzględnić postępując podobnie, jak w poprzednich przypadkach. Jeśli przeto szok podażowy oznaczymy przez Z, to równanie na stopę inflacji przyjmie postać: P – bo -f- W – b\U + &2 (8)

W zestawieniu z wyjściowym równaniem (2) określającym stopę inflacji okazuje się, że wyższe ceny surowców lub wolniejszy wzrost wydajności pracy (w obu przypadkach Z > 0) prowadzą do wyższej stopy inflacji, co znajduje odzwierciedlenie w parametrze 62- Parametr ten określa możliwości „przerzucania” wzrostu cen na odbiorców, które zależą od cenowej elastyczności popytu i od konkurencyjności importu. Przy użyciu wyjściowej funkcji płac (1) naturalną stopę bezrobocia można przedstawić w następujący sposób:

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>