Strategie przeciwdziałania bezrobociu

0
comments

Dla wyjaśnienia istoty możliwych strategii przeciwdziałania bezrobociu posłużymy się formułą na tempo wzrostu dochodu narodowego opartą na czynnikach bezpośrednich: wd = wz + wa, gdzie: Wd – tempo wzrostu dochodu narodowego, Wz – tempo wzrostu zatrudnienia, Wa – tempo wzrostu wydajności pracy.

Po przekształceniu otrzymujemy równanie: Wz = Wd- Wa, które pozwala na wskazanie czterech strategii zmniejszenia bezrobocia w gospodarce. Polityka keynesistowska zmierza do wzrostu dochodu narodowego przez oddziaływanie paitstwa na rozmiary agregatowego popytu w gospodarce. Przy założeniu niezmiennego tempa stopy wydajności pracy mamy do czynienia ze wzrostem zatrudnienia.

Produkcja może być pobudzana nie tylko przez oddziaływanie na stronę popytową, lecz także przez oddziaływanie bezpośrednie. W warunkach stałej Wa taka polityka prowadzi do wzrostu zatrudnienia i obniżki bezrobocia. To rozumowanie leży u podstaw podażowo zorientowanej polityki gospodarczej.

Do redukcji bezrobocia może przyczynić się również zmniejszanie rozmiarów podaży pracy, co można na przykład osiągnąć przez skracanie czasu pracy. Wtedy zatrudnionych będzie więcej osób pod warunkiem, że różnica Wd – Wa pozostanie niezmienna.

Najbardziej dyskusyjne jest zwiększanie liczby miejsc pracy przez zwalnianie tempa wzrostu wydajności pracy. Ta strategia może przynieść korzyści tylko w krótkim okresie.

Na politykę zatrudnienia znaczny wpływ wywarł keynesizm. Doktryna keynesistowska stworzyła podstawy teoretyczne polityki zatrudnienia opartej na globalnym sterowaniu popytem. Keynesistowska polityka gospodarcza ukierunkowana była na realizację czteroczlonowego zestawu celów, zwanego też „magicznym czworokątem”, który obejmował 10:

– pełne zatrudnienie zdolnej do pracy siły roboczej,

– szybki wzrost gospodarczy,

– stabilność ogólnego poziomu cen,

– równowagę bilansu płatniczego.

Strategie przeciwdziałania bezrobociu cz. II

Spośród wymienionych celów pełne zatrudnienie i szybki wzrost gospodarczy są względem siebie wysoce komplementarne, gdyż osiągnięcie i utrzymanie pełnego zatrudnienia jest niemożliwe bez odpowiednio wysokiej stopy wzrostu gospodarczego.

Ranga pełnego zatrudnienia i stabilności cen jako priorytetowych celów polityki ekonomicznej zmienia się w czasie. W zależności od kształtowania się sytuacji gospodarczej wysuwa się na pierwsze miejsce, oprócz wzrostu gospodarczego, problem bezrobocia albo inflacji. W czasach rosnącego bezrobocia głównym celem polityki społeczno-gospodarczej jest przeciwdziałanie temu społecznie i ekonomicznie niepożądanemu zjawisku. Natomiast kiedy w efekcie nakręcania koniunktury gospodarczej zwiększa się presja inflacyjna, najczęściej następuje zmiana priorytetów polityki gospodarczej i przejście do polityki deflacyjnej.

W RFN keynesistowska polityka zatrudnienia odniosła sukces w latach 1968-1975, kiedy to minister gospodarki Karl Schiller zwiększając wydatki państwa, we współpracy z bankiem centralnym i związkami zawodowymi, skutecznie przeciwdziałał recesji. W połowie lat siedemdziesiątych zakończył się jednak proces pełnej internacjonalizacji rynków kapitałowych, który utrudnił skuteczne stosowanie instrumentów keynesistowskiej polityki pełnego zatrudnienia. Na przykład podjęta we Francji w 1981 roku próba pokonania recesji przy wykorzystaniu instrumentów polityki keynesistowskiej skończyła się niepowodzeniem. Wzrosła inflacja, nastąpił odpływ kapitału, a frank francuski został zdewaluowany. We współczesnym świecie stopa procentowa, tak istotna dla inwestycji kapitałowych, nie jest określana przez krajową politykę pieniężną, lecz przez rynki międzynarodowe. Jeśli w warunkach wysokiej stopy procentowej polityka finansowa państwa zmierza w kierunku deficit-spending, to koszty obsługi długu publicznego wymykają się spod kontroli. Niezadowalające rezultaty polityki ekonomicznej opartej na doktrynie keynesistowskiej spowodowały, że w latach osiemdziesiątych podstawę programów gospodarczych w Europie Zachodniej stanowiła neoklasyczna, podażowo zorientowana koncepcja polityki gospodarczej, zmierzająca do zmniejszenia odpowiedzialności państwa za pełne zatrudnienie. Najważniejsze elementy podażowo zorientowanej strategii gospodarczej można przedstawić w następujących punktach:

– umiarkowana, ukierunkowana na wzrost zatrudnienia polityka placowa i taryfowa,

– konsolidacja finansów sprowadzająca się do restrykcyjnej polityki finansowej i budżetowej,

– reformy systemu podatkowego stymulujące wzrost efektywności,

– likwidacja subwencji i reprywatyzacja usług publicznych,

– zwiększenie elastyczności rynku pracy,

– likwidacja barier, które hamują działalność gospodarczą, szczególnie w zakresie prawa pracy i plac (deregulacja).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>