Skrócony czas pracy

0
comments

Wraz z wejściem w życie na terenie byłej NRD, z dniem 1 lipca 1990 roku, ustawy o popieraniu pracy, zaistniała możliwość kompensacji utraty wynagrodzenia z tytułu skróconego czasu pracy po spełnieniu określonych ogólnych, zakładowych i osobistych warunków. Straty wynagrodzenia wynikłe ze skróconego czasu pracy rekompensowane są przez urzędy pracy. Ta szczególna regulacja została utrzymana także po stworzeniu unii walutowej i społeczno-gospodarczej. Dopuszcza ona możliwość przyznania tego świadczenia w przypadku restrukturyzacji zakładu i zmian organizacyjnych związanych z unią walutową i społeczno-gospodarczą. Celem tego przedsięwzięcia było zmniejszenie bezrobocia w branżach i regionach szczególnie dotkniętych kryzysem strukturalnym oraz stworzenie „mostu” prowadzącego do przyszłego zatrudnienia. Funkcja ta w warunkach kryzysowych mogła być tylko częściowo spełniona, a podejmowane próby połączenia skróconego czasu pracy ze szkoleniem i przekwalifikowaniem zawodowym w celu zwiększenia prawdopodobieństwa zatrudnienia w przyszłości nie powiodły się.

W Niemczech Wschodnich ze skróconego czasu pracy korzystało w 1991 roku 1,6 min osób i ich czas pracy wynosił przeciętnie 45% ustawowego czasu pracy. Oznacza to bezrobocie ukryte obejmujące 900 tys. osób. Na koniec 1991 roku liczba zatrudnionych w skróconym czasie obniżyła się do 1 min pracowników, gdyż zakończył się okres ochrony stosunku pracy dla wielu osób i doszło do zwolnień. W 1992 roku liczba osób pracujących w skróconym czasie pracy zmniejszyła się do 370 tys., a wśród nich było 100 tysięcy tzw. Null-Kurzarbeiter, co oznacza pracę w wymiarze mniejszym niż 25% ustawowego czasu pracy lub nawet 0 godzin (por. tabl. IX.1).

Wprowadzając skrócony czas pracy myślano o „kupieniu czasu” w celu umożliwienia zatrudnienia b. Okazało się jednak, że środek ten oznaczał stratę czasu i błędną alokację środków polityki rynku pracy. Dlatego też wprowadzono ograniczenie polegające na uniemożliwieniu korzystania z tego rozwiązania, jeśli nie istnieje perspektywa przyszłego zatrudnienia, i utratę zasiłku dla bezrobotnych na okres 2 miesięcy w przypadku odmowy wzięcia udziału w przeszkoleniu zawodowym. Przyczyną wzrostu zatrudnienia w skróconym czasie pracy był m.in. sposób obliczania zasiłku dla bezrobotnych. Przyjęcie jako podstawy wynagrodzenia z okresu poprzedniego przyczyniło się do wzrostu zatrudnienia w skróconym czasie pracy w 1991 roku, gdyż pozostawanie w stosunku pracy w zakładzie, który objęty był regulacjami taryfowymi, stanowiło dla wielu pracobiorców podstawę do uzyskania wyższego zasiłku dla bezrobotnych w przyszłości.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>