Category Rynek pracy

Miejsca pracy dla bezrobotnych (ABM)

0
comments

Miejsca pracy tworzone dla bezrobotnych powinny prowadzić do ich reintegracji zawodowej i przejścia na pierwszy rynek pracy. Gminy odgrywają szczególnie ważną rolę w procesie implementacji miejsc pracy w ramach ABM. Na przykład w federalnym programie specjalnym dla regionów ze szczególnymi problemami zatrudnieniowymi z 1979 roku gminy stanowiły 31,8% ogółu podmiotów partycypujących w ABM i wykorzystywały 49,9% środków 6. Na drugim miejscu znalazły się organizacje komunalne.

przeczytaj wszystko

Makroekonomiczna koncepcja analizy bezrobocia

0
comments

Oprócz kwantyfikacji i endogenicznego charakteru zmiennych, makroekonomiczna koncepcja analizy bezrobocia uwzględniać musi fakt, że nie każde bezrobocie można zredukować przez wzrost rozmiarów popytu. Rzadko bowiem udaje się obniżyć stopę bezrobocia bez wzrostu ogólnego poziomu cen. Analiza bezrobocia musi zatem brać pod uwagę kwestię inflacji. Inflację i bezrobocie można uznać za dwa podstawowe problemy społeczno- -gospodarcze współczesnych systemów ekonomicznych opartych na gospodarce rynkowej. Ich nasilenie świadczy łącznie o poziomie tzw. dyskomfortu ekonomicznego 3.

przeczytaj wszystko

Bezrobocie strukturalne w latach osiemdziesiątych

0
comments

Od 1983 roku RFN przeżywała niespotykanie długą fazę rozwoju. Zauważalny był wzrost zatrudnienia i liczba zawodowo czynnych na przełomie lat 1986/1987 osiągnęła ponownie poziom z 1980 roku. W podobnej skali rosły jednak rozmiary podaży pracy, co powodowało, że bezrobocie do końca lat osiemdziesiątych zmieniało się nieistotnie. Od 1985 roku, kiedy to bezrobocie osiągnęło największe rozmiary i wynosiło przeciętnie rocznie 2,3 miliona osób, nie spadło ono poniżej 2 milionów. Szansa likwidacji bezrobocia w okresie koniunktury była dużo mniejsza niż w kryzysowym 1975 roku, w którym przeciętna długość bezrobocia wynosiła 3,9 miesiąca, podczas gdy w 1986 roku już 6,5 miesiąca. W tymże roku 32,2% ogółu bezrobotnych pozostawało bez pracy do 3 miesięcy, 35,8% od 3 do 12 miesięcy, a 31,9% powyżej roku. Struktura bezrobotnych według wieku przedstawiała się o wiele korzystniej niż w krajach EWG. Bezrobotni poniżej 20 lat stanowili 7,3%, a w wieku 20-25 lat 17,3% ogółu nieczynnych zawodowo. Czas potrzebny na obsadzenie wolnego stanowiska przez urząd pracy zmniejszył się z sześciu tygodni w 1975 roku do czterech w 1986 roku. Rozmiary „cichej rezerwy” (stille Reserve), tzn. bezrobotnych nie rejestrujących się w urzędach pracy, szacowane były w granicach 1,1 min osób. Bezrobocie stało się poważnym problemem, związanym z wysokimi kosztami społeczno- -gospodarczymi. Dopiero w 1990 roku obniżyło się poniżej poziomu 2 milionów osób, na co wpływ miało zjednoczenie Niemiec.

przeczytaj wszystko

W RFN lokalne i regionalne inicjatywy zatrudnieniowe finansowane są:

0
comments

– ze środków Komisji Wspólnoty Europejskiej,

– przez Federalny Urząd Pracy zgodnie z rozwiązaniami zawartymi w ustawie o popieraniu pracy,

przeczytaj wszystko

Współczesny wymiar i struktura bezrobocia

0
comments

Współczesny wymiar i struktura bezrobocia w krajach wysoko rozwiniętych różnią je zasadniczo od tego zjawiska sprzed dwudziestu lat. 0 ile wcześniej bezrobocie było skutkiem kolejnych kryzysów gospodarczych i cechowało się przejściowością, to obecnie ma ono trwały i strukturalny charakter. Przemiany te zmuszają do poszukiwania nowych form przeciwdziałania temu społecznie szkodliwemu zjawisku.

przeczytaj wszystko

Zadania dla polityki rynku pracy

0
comments

Jeśli uwzględni się sytuację społeczno-gospodarczą w tamtym okresie, cechującą się pełnym zatrudnieniem i przechodzeniem od kapitałoeksten- sywnego do kapitalointensywnego wzrostu gospodarczego, to podstawowe założenia aktywnej polityki rynku pracy były przekonujące, gdyż przez dostosowanie struktury kwalifikacyjno-zawodowej kadr do zapotrzebowania rynku pracy i mobilność pracowniczą możliwe było przyspieszenie tempa wzrostu gospodarczego. 0 zmianie akcentów w polityce rynku pracy Republiki Federalnej Niemiec nie przesądziło bezrobocie, lecz spodziewany deficyt rąk do pracy. Co prawda w gałęziach zanikających, na przykład w górnictwie, pojawiło się w tym czasie bezrobocie, jednak nie wpłynęło ono na zmianę charakteru prognoz. Nowe podejście było także uzasadniane względami sprawiedliwości społecznej. Uważano, że niewykwalifikowani bezrobotni dzięki przeszkoleniom i przekwalifikowaniom zawodowym zwiększą swoją konkurencyjność na rynku pracy. W nowej ustawie przewidziano następujące zadania dla polityki rynku pracy 9:

przeczytaj wszystko

Zakaz prywatnego pośrednictwa pracy

0
comments

W latach osiemdziesiątych stopa pośrednictwa Federalnego Urzędu Pracy wahała się między 1/4 a 1/3, stopień wykorzystania między 2/3 a 3/4, a wskaźnik udziału w rynku między 1/6 a 1/4. Wielkość tych wskaźników jest uzależniona od sytuacji na rynku pracy. W porównaniu z latami sześćdziesiątymi udział w rynku kształtuje się na podobnym poziomie, przy czym stopa pośrednictwa jest niższa, a wskaźnik wykorzystania wyższy. Publiczne pośrednictwo pracy w latach osiemdziesiątych, przy mniejszym zapotrzebowaniu gospodarki na kadry, zachowało ten sam udział w rynku przez wzrost liczby osób faktycznie zatrudnionych spośród skierowanych do pracy 30.

przeczytaj wszystko

Zwalczanie bezrobocia w regionach szczególnie nim zagrożonych

0
comments

Pewna część realizowanych programów miała charakter zatrudnieniowy i była skierowana na zwalczanie bezrobocia w regionach szczególnie nim zagrożonych lub w branżach zanikających, bądź była zaadresowana do grup problemowych (młodzież, inwalidzi). Prowadzono quasi- politykę stop and go. Środkom polityki zatrudnienia o charakterze ekspansywnym towarzyszyły kłopoty związane z ich finansowaniem na skutek podejmowanych oszczędności w zakresie wydatków budżetowych. Przede wszystkim w latach 1981-1982 pogorszenie koniunktury spowodowało przesunięcie priorytetów z polityki zatrudnienia na uzdrawianie finansów publicznych, czyli tzw. „konsolidację” budżetów. W programach zatrudnieniowych następowało przesunięcie punktu ciężkości z wydatków państwowych na promocję prywatnego popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego. Świadczyć o tym mogą relacje wydatków z 1974 roku. Wówczas to w ramach programu promującego zatrudnienie, wzrost i stabilizację na dodatkowe inwestycje państwowe przewidziano 1,1 miliarda marek, podczas gdy na dotacje inwestycyjne dla kapitału prywatnego 7,5 miliarda marek. To przesunięcie akcentów jest typowe dla programów zatrudnieniowych po 1974 roku. Tendencję tę można również zauważyć w przypadku oddziaływania czynników wpływających na rentowność przedsiębiorstwa (korzystne stawki amortyzacji, obniżka podatku dochodowego).

przeczytaj wszystko

Skrócony czas pracy

0
comments

Wraz z wejściem w życie na terenie byłej NRD, z dniem 1 lipca 1990 roku, ustawy o popieraniu pracy, zaistniała możliwość kompensacji utraty wynagrodzenia z tytułu skróconego czasu pracy po spełnieniu określonych ogólnych, zakładowych i osobistych warunków. Straty wynagrodzenia wynikłe ze skróconego czasu pracy rekompensowane są przez urzędy pracy. Ta szczególna regulacja została utrzymana także po stworzeniu unii walutowej i społeczno-gospodarczej. Dopuszcza ona możliwość przyznania tego świadczenia w przypadku restrukturyzacji zakładu i zmian organizacyjnych związanych z unią walutową i społeczno-gospodarczą. Celem tego przedsięwzięcia było zmniejszenie bezrobocia w branżach i regionach szczególnie dotkniętych kryzysem strukturalnym oraz stworzenie „mostu” prowadzącego do przyszłego zatrudnienia. Funkcja ta w warunkach kryzysowych mogła być tylko częściowo spełniona, a podejmowane próby połączenia skróconego czasu pracy ze szkoleniem i przekwalifikowaniem zawodowym w celu zwiększenia prawdopodobieństwa zatrudnienia w przyszłości nie powiodły się.

przeczytaj wszystko

RFN i rynek pracy

0
comments

Rosnące bezrobocie długookresowe wymaga także ukierunkowania instrumentów na grupy problemowe. Selektywność, elastyczność i regionalizacja polityki rynku pracy jest konieczna, zwłaszcza przy przeciwdziałaniu bezrobociu długookresowemu. Co prawda, grupy problemowe pozwalają się tylko w ograniczonym stopniu centralnie wyznaczyć, ale nie powinno to przeszkadzać prowadzić polityki zorientowanej bardziej na aspekty jakościowe rynku pracy.

przeczytaj wszystko

Proces realizacji ABM

0
comments

Można zauważyć przesuwanie się priorytetów w procesie realizacji ABM. Początkowo stosowano ten instrument, aby zapobiec bezrobociu koniunkturalnemu. Od 1977 roku preferowano wspieranie grup problemowych rynku pracy i jednocześnie forsowano tworzenie miejsc pracy w służbach socjalnych. Pod koniec lat siedemdziesiątych doszły jeszcze względy regionalne i od tego czasu przydział środków uzależniony byl od poziomu i struktury bezrobocia w regionie. Można powiedzieć, że priorytet przesuwał się z aspektu zatrudnieniowego, przez cele polityki rynku pracy, w kierunku realizacji zadań polityki strukturalnej, przy czym podejście globalne zastępowane było przez regionalnie zorientowane wykorzystanie środków.

przeczytaj wszystko