RFN i rynek pracy

0
comments

Rosnące bezrobocie długookresowe wymaga także ukierunkowania instrumentów na grupy problemowe. Selektywność, elastyczność i regionalizacja polityki rynku pracy jest konieczna, zwłaszcza przy przeciwdziałaniu bezrobociu długookresowemu. Co prawda, grupy problemowe pozwalają się tylko w ograniczonym stopniu centralnie wyznaczyć, ale nie powinno to przeszkadzać prowadzić polityki zorientowanej bardziej na aspekty jakościowe rynku pracy.

Analizując wcześniej problem finansowania polityki rynku pracy wskazywaliśmy na solidarnościowe rozwiązania, umożliwiające duże transfery z zachodniej do wschodniej części Niemiec. W długim okresie obowiązywać musi jednak ubezpieczeniowe podejście do bezrobocia, a koszty aktywnej polityki rynku pracy powinny być przejmowane w większej części przez budżet. Zapobiegałoby to cyklicznemu oddziaływaniu na rynek pracy (stop and go). Wśród ekonomistów rynku pracy panuje pogląd, że obecnie 50% wydatków Federalnego Urzędu Pracy powinno być przeznaczanych na aktywne przeciwdziałanie bezrobociu.

W RFN polityka rynku pracy jest obecnie przedmiotem ożywionej dyskusji społeczno-politycznej. Emocje towarzyszące toczonej dyskusji spowodowane są brakiem zatrudnieniowo zorientowanej koncepcji polityki gospodarczej. W rezultacie zaczyna się polityce rynku pracy przypisywać zadania znacznie przekraczające jej możliwości. Wykorzystują to oponenci, którzy podważają efektywność polityki rynku pracy i celowość jej finansowania. Próbują oni w politycznej grze wywołać wrażenie, że przez ograniczenie wydatków na politykę rynku pracy można by stworzyć więcej miejsc pracy. Podstawowe zależności ekonomiczne zostają zatem „postawione na głowie”, ale manewr ten umożliwia wskazanie pozornego „winowajcy”. Rozważając ten problem nie można oczywiście negować niebezpieczeństwa nadużywania świadczeń w systemie zabezpieczenia społecznego. Tak zwanemu „moralnemu hazardowi” powinno się jednak przeciwdziałać przez partnerskie oddziaływanie służb publicznych i organizacji społecznych, które nie może być samo w sobie celem politycznym, lecz jedynie warunkiem gwarantującym sukces w procesie implementacji.

Sumując należy podkreślić, że polityka rynku pracy nie jest żadnym „złotym środkiem” zmierzającym do przezwyciężenia problemów zatrudnieniowych. Jej rola staje się tym bardziej problematyczna, im dłużej trwa kryzys, gdyż z natury rzeczy polityka rynku pracy nie jest ukierunkowana na tworzenie nowych miejsc pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>