Przedsiębiorstwa ogłaszające upadłość

0
comments

Z powodu niedostatecznej ochrony interesów pracowników w przedsiębiorstwach ogłaszających upadłość, wprowadzona została w 1974 roku instytucja zabezpieczająca wynagrodzenie pracowników w ostatnich trzech miesiącach trwania tej procedury (Konkursausfallgeld-Umlage). Świadczenie to jest wypłacane przez Federalny Urząd Pracy, a środki gromadzone są przez pracodawców w formie repartycypacji. Należności z tego tytułu są najpierw wypłacane przez urzędy pracy i później obciąża się tymi kosztami pracodawców. Wydatki administracyjne z tym związane są niewysokie, gdyż opłaty ściągane są przez spółdzielnie poszczególnych zawodów łącznie ze składkami ubezpieczeniowymi od wypadków przy pracy, proporcjonalnie do udziału danej spółdzielni w ogólnej sumie płac wszystkich jednostek. Instytucje publiczne, w których procedura upadłościowa jest niemożliwa, nie uiszczają tych opłat. Podkreślić należy, że opłaty na płace w przypadku upadłości funkcjonują na zasadzie repartycypacji, podczas gdy opłaty na zimową promocję budownictwa są ustalane arbitralnie przez ministra pracy i spraw socjalnych. Refundacja utraconego wynagrodzenia z tytułu upadłości stanowi od 1 do 2% ogółu wydatków Federalnego Urzędu Pracy.

W trakcie przygotowywania projektu ustawy pracodawcy sugerowali, aby opłaty na wyrównanie wynagrodzenia w okresie objętym procedurą upadłościową były ponoszone również przez pracowników. Podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie stwierdzono, że pracobiorcy wypełniając warunki umowy o pracę wnieśli już wkład na rzecz pracodawcy i dlatego opłata jest wyłącznym obowiązkiem pracodawcy 18.

Finansowanie polityki rynku pracy ze składek ubezpieczenia od bezrobocia

Finansowanie polityki rynku pracy ze składek ubezpieczenia od bezrobocia rodzi problemy związane z jego procyklicznym charakterem. W czasach kryzysowych rosną wydatki na obowiązkowe zasiłki dla bezrobotnych i jednocześnie maleją wpływy do budżetu Federalnego Urzędu Pracy. Powoduje to ograniczenie środków na fakultatywne świadczenia aktywnie przeciwdziałające bezrobociu. Mamy wtedy do czynienia z „wypychaniem” świadczeń fakultatywnych przez zasiłki dla bezrobotnych. Zapis ustawowy przewiduje wprawdzie obowiązek pokrywania deficytu budżetu Federalnego Urzędu Pracy przez rząd federalny, ale realizowane zazwyczaj równolegle uzdrawianie finansów publicznych wymusza oszczędności w dziedzinie wydatków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Typowym zjawiskiem staje się strategia stop and go, powodująca spadek efektywności aktywnej polityki rynku pracy.

Zasygnalizowany problem mógłby być rozwiązany przez wyłączenie z systemu ubezpieczeń na wypadek bezrobocia funduszu na finansowanie aktywnej polityki rynku pracy. Podkreśla się, że ów fundusz powinien być finansowany ze środków budżetu federalnego, a reformy z tym związane nie mogą wiązać się z dodatkowymi obciążeniami, aby nie zwiększać i tak już wysokich kosztów pracy 19. Nowe rozwiązania powinny prowadzić do:

– przeciwdziałania niestabilności (stop and go) aktywnej polityki rynku pracy,

– likwidacji tendencyjnego wyłączania na podstawie kryteriów ubezpieczeniowych grup problemowych z możliwości korzystania z aktywnych form polityki rynku pracy,

– wzmocnienia instytucjonalnych bodźców aktywnej polityki rynku pracy i utrudnienia dotychczas łatwego dostępu do świadczeń kompensacyjnych.

Analiza aktywnych instrumentów polityki rynku pracy w RFN zostanie przedstawiona według następującej kolejności:

– informacja i poradnictwo zawodowe,

– pośrednictwo pracy,

– kształcenie i doskonalenie zawodowe,

– subwencjonowanie miejsc pracy.

Informacja i doradztwo zawodowe

Prowadzenie aktywnej i zapobiegawczej polityki rynku pracy wymaga wielu informacji o sytuacji i przewidywanych zmianach na rynku pracy. Dlatego też Federalny Urząd Pracy zobowiązany jest do prowadzenia badań w zakresie rynku pracy i zawodoznawstwa. Badania te realizowane są w podległym mu Instytucie Badania Rynku Pracy i Zawodoznawstwa (IAB) i obejmują prognozy zmian na rynku pracy, analizę zawodowo- -kwalifikacyjnych struktur zatrudnienia w powiązaniu z postępem technicznym, zależności między systemem kształcenia i zatrudnienia, politykę czasu pracy, ruchliwość pracowniczą, socjologiczne aspekty pracy oraz kształcenia zawodowego, a także problematykę regionalnej polityki zatrudnienia i segmentacji rynku pracy. Szczególną uwagę przywiązuje się do badania efektywności instrumentów polityki rynku pracy, a po zjednoczeniu istotnego znaczenia nabrały problemy zatrudnieniowe w nowych krajach związkowych 20. des, Ausgaben für operative Leistungen der Arbeitsmarktpolitik, [w:] Selbstverwaltung als ordnungspolitisches Problem, pod red. H. Wintersteina, Berlin 1986, s. 73 i n., i K. Mackscheidt, Finanzausgleichmaßnahmen zwischen dem Bund und den Trägern der Sozialen Sicherung untereinander, [w:] Finanzierungsprobleme der Sozialen Sicherung I, pod red. K. Schmidta, Berlin 1990, s. 145.

Instytut Badania Rynku Pracy i Zawodoznawstwa jest renomowaną placówką badawczą przygotowującą nie tylko ogólną informację dla u- rzędów pracy, ale także specjalistyczne i naukowe opracowania ułatwiające sprawne wykonywanie zadań publicznym służbom zatrudnieniowym. Wśród naukowców specjalnym uznaniem cieszy się wydawany przez ten instytut kwartalnik „Mitteilungen aus der Arbeitsmarkt- und Berufsforschung” („Doniesienia z Rynku Pracy i Zawodoznawstwa”) oraz publikacje książkowe z serii „Beiträge”.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>