Problemy zatrudnieniowe

0
comments

Bezrobotni w tys. 149 185 246 274 583 1074 1060 1060 993 ze składek na ubezpieczenie od bezrobocia wiąże się z kosztową zasadą ekwiwalentności. Polega ona na indywidualnym lub grupowym sprzężeniu świadczeń z tytułu ubezpieczenia z ich kosztami. Zasada ta nie jest w pełni przestrzegana w przypadku ubezpieczenia od bezrobocia, gdyż na przykład z efektów płynących z doradztwa zawodowego, pośrednictwa pracy lub środków skierowanych na polepszenie stanu infrastruktury korzystają również grupy nie ponoszące kosztów. Świadczenia te są pozytywnymi efektami zewnętrznymi ubezpieczenia od bezrobocia i mają charakter dobra publicznego.

Drugim czynnikiem przesądzającym o malejącej roli aktywnej polityki rynku pracy jest fakt, że w ramach istniejącej struktury systemu politycznego koszty i korzyści nie przypadają tym samym instytucjom. Wydatki ponoszone są przede wszystkim przez budżet Federalnego Urzędu Pracy, a oszczędności z tytułu likwidacji bezrobocia (zasiłki dla bezrobotnych, pomoc dla bezrobotnych, pomoc socjalna) lub dodatkowe dochody (podatki, składki z tytułu ubezpieczenia społecznego) rozkładają się na wiele instytucji. Stąd wyciągany jest bardzo często wniosek, że potencjalne podmioty aktywnej polityki rynku pracy nie mają odpowiednich bodźców do ofensywy zatrudnieniowej, gdyż partycypują tylko częściowo w korzyściach.

Dotychczasowe rozważania dowodzą, że problemy zatrudnieniowe spowodowane niewystarczającą stopą wzrostu gospodarczego nie mogą być rozwiązane przez instrumenty polityki rynku pracy. Instrumentarium wprowadzone uchwalą o popieraniu pracy nie jest dostosowane do skutecznego oddziaływania na rynek pracy w warunkach permanentnego niedoboru miejsc pracy. Jest ono przede wszystkim ukierunkowane na doraźne usuwanie nierównowagi na rynku pracy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>