Pomoc dla pracy – ciąg dalszy

0
comments

Pierwszą akcję „pomocy dla pracy” zorganizowano w Berlinie Zachodnim w 1983 roku, gdzie w celu zmniejszenia liczby osób pobierających świadczenia z tytułu pomocy społecznej zorganizowano zatrudnienie przy pracach społecznie użytecznych. Jak pokazują badania Ilartmanna, „model berliński” znalazł szybko uznanie wśród osób objętych tą inicjatywą 10. W programie tym partycypowało w 1983 roku prawie 50 tysięcy bezrobotnych.

„Pomoc dla bezrobotnych” początkowo pomyślana była jako pomoc społeczna dla osób najbardziej jej potrzebujących. Dzisiaj – w wariantach z umową o pracę – zalicza się ona do fundamentalnego instrumentu komunalnej polityki rynku pracy. Istnieje jednak niebezpieczeństwo, że w urzędach socjalnych gmin realizujących tę akcję może dojść do dominacji podejścia pedagogiczno-indywidualnego, przez co zaniknąłby zatrudnieniowy charakter tego środka. Odpowiadałoby to, co prawda, duchowi ustawy, ale szkodziłoby zintegrowanej komunalnej polityce rynku pracy.

Pewne ograniczenia w stosowaniu tego instrumentu wynikają z zachowawczych postaw gmin. Ze względów finansowych gminy próbują stosować „pomoc dla pracy” na możliwie najkrótszy okres. Uznają one cel za spełniony, gdy osoba nabyła uprawnienia do zapomogi dla bezrobotnych finansowanej z budżetu federalnego. Badania BBJ-Consult pokazują, że okres zatrudnienia wynosi najczęściej od 7 do 12 miesięcy 11. Zbyt krótki okres zatrudnienia sprawia, że nie następuje reintegracja zawodowa bezrobotnych. Jest ona świadomie z powodów finansowych traktowana jako cel drugiego rzędu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>