Category Polityka zatrudnienia

Od bezrobocia do pełnego zatrudnienia (1949-1967) cz. II

0
comments

W zasadzie już w 1955 roku osiągnięto stan pełnego zatrudnienia i zasoby pracy zaczęły limitować wzrost gospodarczy. W 1960 roku przekroczony został tzw. próg pełnego zatrudnienia i od tego momentu liczba wolnych miejsc pracy była większa od liczby osób poszukujących pracy. Gospodarka zachodnioniemiecka wkroczyła zatem w lata sześćdziesiąte z deficytem zasobów siły roboczej. Rosnąca od drugiej połowy lat pięćdziesiątych intensyfikacja akumulacji kapitału – przy stosunkowo wolnym w początkowej fazie wzroście technicznego uzbrojenia pracy – i skracanie ustawowego czasu pracy były głównymi przyczynami owego braku. Deficyt ten próbowano zmniejszyć zatrudniając obcokrajowców (gastarbeiterów) 2.

przeczytaj wszystko

Oceny procesu transformacji gospodarki wschodnioniemieckiej

0
comments

Realizowana w praktyce podażowo zorientowana polityka gospodarcza również nie przyniosła spodziewanych efektów i nie przyczyniła się do znacznej poprawy sytuacji na rynku pracy. Wprawdzie w 1992 roku liczba osób czynnych zawodowo osiągnęła najwyższy w powojennym okresie poziom i wynosiła 29,4 miliona osób, to jednak nieprzerwanie od 1975 roku realizacja celu pełnego zatrudnienia pozostaje poza zasięgiem możliwości gospodarki niemieckiej. Niewystarczający jest też postęp w zakresie polepszenia struktury zatrudnienia. Mimo wzrostu zatrudnienia pod koniec lat osiemdziesiątych w dużych przedsiębiorstwach, gdzie zawierane są umowy o pracę odpowiadające standardom układów zbiorowych, rośnie udział zatrudnienia w małych i średnich przedsiębiorstwach o niskich wynagrodzenich i złych warunkach pracy. Co czwarty pracobiorca nie ma pracy w ciągu całego roku, a wiele osób ma kontrakty na czas ograniczony, pracuje w skróconym czasie pracy lub wykonuje pracę chałupniczą. Rośnie udział pracowników nie należących do podstawowego trzonu załogi i wykonujących „pracę na zawołanie” lub na warunkach gorszych niż przewidują to układy taryfowe.

przeczytaj wszystko

Nowe wyzwania – ciąg dalszy

0
comments

Statystyka rynku pracy w części wschodniej RFN nie osiągnęła jeszcze standardów zachodnioniemieckich. Tę lukę informacyjną wypełnia monitor rynku pracy. Do tego celu wybrano w listopadzie 1990 roku metodą reprezentacyjną 10 tys. obywateli byłej NRD w wieku od 16 do 64 lat, wśród których przeprowadzono badanie ankietowe. Następne badania na tej próbie przeprowadzono w 1991 i 1992 roku.

przeczytaj wszystko

LOKALNA POLITYKA RYNKU PRACY CZ. II

0
comments

Procykliczny charakter dochodów budżetowych powodował, że wiele gmin nie mogło podejmować inicjatyw zmierzających do poprawy sytuacji na rynku pracy 2. Na masowe bezrobocie reagowały one początkowo w sposób obronno-unikowy i wystąpił wieloletni tirne lag między pojawieniem się masowego bezrobocia a odpowiedzią gmin. Samorządy gminne skarżyły się na brak odpowiednich kompetencji i wymagania przekraczające ich możliwości. Decydujące znaczenie miały przy tym aspekty finansowe, gdyż brakowało możliwości refinansowania wydatków poniesionych na tworzenie nowych miejsc pracy. Niemniej jednak w niektórych regionach podjęto wiele cennych inicjatyw, które przyczyniły się do zmniejszenia bezrobocia. Pewne nadzieje wiązano także z regionalną i komunalną promocją gospodarczą.

przeczytaj wszystko

Informacja i doradztwo zawodowe – ciąg dalszy

0
comments

W gospodarce rynkowej ważna rola przypada poradnictwu zawodowemu. Ma ono na celu udzielanie informacji o zawodach (Berufsaufklärung) i zapoznanie z indywidualnymi możliwościami (Berufsberatung, Bildungsberatung). Poradnictwo zawodowe nie powinno się ograniczać jedynie do udzielania rad, ale winno także podejmować szerokie działania zmierzające do dostosowania indywidualnych decyzji wyboru zawodu do potrzeb gospodarki.

przeczytaj wszystko

Finansowanie oparte na podatkach

0
comments

Finansowanie oparte na podatkach prowadzi do większego efektu redystrybucyjnego w zakresie świadczeń niż system składkowy. Redystrybucja ma jednak wiele aspektów i z powodu istnienia możliwości przerzucania kosztów ponoszonych przez pracodawców trudno jest skwantyfikować jej efekty. Systemy składkowe ze stałym odpisem oddziałują regresyw- nie, to znaczy przyczyniają się do wzrostu dysproporcji dochodowych, i to tym silniej, im niżej ustalona jest górna granica podstawy wymiaru składki. Systemy finansowania polityki rynku pracy z dochodów podatkowych mają progresywny efekt i niwelują różnice w dochodach osobistych, gdy występuje progresywna skala opodatkowania.

przeczytaj wszystko

Długość okresu doskonalenia zawodowego bezrobotnyc

0
comments

Trudno doszukać się jakichś znaczących różnic według płci. Istotny jest natomiast wpływ wieku bezrobotnych. Podnoszenie kwalifikacji i przekwalifikowania zawodowe nie miały żadnego wpływu na polepszenie możliwości integracji zawodowej starszych wiekiem bezrobotnych, a u osób pracujących przed podjęciem przekwalifikowania nie daje się zauważyć tej zależności.

przeczytaj wszystko

Ceny i place

0
comments

Keynesistowska interpretacja efektów zatrudnieniowych i produkcyjnych oraz wynikająca z niej polityka globalnego sterowania popytem wychodzi z założenia, że różne wariacje popytu nie prowadzą w skali makroekonomicznej do wzrostu płac i że efekty cenowe pozostają ograniczone. Zdaniem keynesistów, poziom plac jest w dużym stopniu zdeterminowany przez poziom cen, podczas gdy wpływ sytuacji na rynku pracy ma jedynie ograniczone znaczenie.

przeczytaj wszystko

Zatrudnieniowe konsekwencje strategii wysokiej płacy cz. II

0
comments

Należy zatem zapytać, jakie warunki muszą zostać spełnione w części wschodniej, aby mogła być realizowana strategia wysokiej płacy. Rada Rzeczoznawców do spraw oceny rozwoju gospodarczego jednoznacznie stwierdza, że niezbędnym warunkiem jest osiągnięcie w połowie lat dziewięćdziesiątych poziomu wydajności z części zachodniej 5. Tylko wtedy szybki wzrost płac nie doprowadziłby do nadmiernej ekspansji kosztów płacowych na jednostkę produkcji. Analiza wydajności i kosztów płacowych wskazuje, że warunek ten nie został spełniony.

przeczytaj wszystko

Histereza cz. III

0
comments

Jest wiele hipotez, które próbują wyjaśnić, w jaki sposób dochodzi do uporczywości bezrobocia. Nie wszystkie hipotezy zostały jednak potwierdzone przez dowody empiryczne. Przede wszystkim wskazuje się na to, że w warunkach permanentnego bezrobocia istnieje zawsze grupa osób objętych bezrobociem długookresowym, stanowiąca poważny problem dla pośrednictwa pracy. Częściowo są to osoby, które w czasach lepszej koniunktury nie były zwalniane z zakładów pracy ze względów społecznych, ale w momencie kryzysowym otrzymują wypowiedzenia. Do wyjaśnienia istoty zjawiska „uporczywości” bezrobocia może służyć fakt, że przedsiębiorstwa przy ocenie przydatności kandydata ubiegającego się o pracę stosują między innymi kryterium bezrobocia. Im dłużej dana osoba pozostaje bez pracy, tym niższa szansa znalezienia stałego zatrudnienia, gdyż pracodawcy uważają, że w procesie bezczynności zawodowej następuje dekwalifikacja. Są też hipotezy, które przyczynę uporczywości histerezy upatrują w segmentacji rynku pracy udokumentowanej teorią insiders i outsiders 13. Zgodnie z tą teorią pracownicy kontrolują negocjacje placowe i zmierzają – przez swoich przedstawicieli związkowych – do wynegocjowania możliwie jak najwyższej płacy dla siebie, przy której jednak szans na otrzymanie pracy nie mają osoby pozostające bez niej. Ta strategia jest skuteczna, gdyż pracujący mają dużą siłę przetargową w stosunku do firm ich zatrudniających. Przedsiębiorstwo nie będzie bowiem skłonne do daleko idącej obniżki płac w celu zatrudnienia outsiderów, ze względu na to, że za dużo zainwestowało w szkolenie załogi. Te inwestycje byłyby stracone, gdyby insiderów zastąpiono gorzej opłacanymi outsiderami. Abstrahując od tego, presja na obniżkę płac byłaby tylko częściowo możliwa, ze względu na to, że porozumienia płacowe dotyczą minimalnych płac taryfowych i byłoby to sprzeczne z akceptowanymi normami społecznymi. Teoria ta dobrze tłumaczyła utrzymywanie się wysokiego bezrobocia w Europie Zachodniej w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych, w warunkach wysokich plac realnych. Nie tłumaczy ona natomiast, dlaczego wysokie bezrobocie utrzymywało się mimo zwolnienia tempa wzrostu płac i zniknięcia tzw. luki plac realnych.

przeczytaj wszystko

Poglądy keynesistów i przedstawicieli ekonomii podaży

0
comments

Zgodnie z założeniami polityki podażowej zwalczanie bezrobocia odbywać się ma przez odpowiedzialne pertraktacje związków zawodowych i pracodawców oraz ekspansję aktywnej polityki rynku pracy. Rządowe programy zatrudnieniowe finansowane ze środków podatkowych zastępowane są ekspansywną polityką rynku pracy. Długofalowe programy zatrudnieniowe i poprawy koniunktury, charakterystyczne dla aktywnej polityki zatrudnienia, popierane przez związki zawodowe i część naukowców, nie są wykorzystywane w nowej strategii. Państwo nie występuje już w roli inicjatora i podmiotu finansującego programy zatrudnieniowe. Zamiast tego preferowane są środki zmierzające do polepszenia ogólnych ram działalności gospodarczej, reforma systemu podatkowego oraz tzw. deregulacja prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, której celem jest zwiększenie motywacji pracodawców do dodatkowego zatrudnienia przez ustawowe ograniczenie praw pracowników najemnych.

przeczytaj wszystko