Podstawy koncepcji naturalnej stopy bezrobocia

0
comments

Negocjacje placowe pokazują wyraźnie, że proces kształtowania wynagrodzeń za pracę jest walką o podział produktu społecznego między zorganizowanymi grupami, to jest związkami zawodowymi i pracodawcami. Pracobiorcy zmierzają do osiągnięcia wzrostu plac nominalnych, odpowiadającego co najmniej wysokości przewidywanej stopy inflacji i jeśli to możliwe, chcą partycypować w korzyściach wynikających ze wzrostu wydajności pracy. Przedsiębiorcy odpowiadają na tę strategię wzrostem cen, uzależnionym od wysokości jednostkowego kosztu płacy i możliwości zbytu. Aby zapobiec żądaniom placowym ponad poziom produktu społecznego do podziału i wzrostowi inflacji, potrzebny jest mechanizm zapewniający równowagę między żądaniami i możliwościami gospodarki przy stałej stopie inflacji. Poszukiwana jest zmienna, która z jednej strony wpływa na żądania placowe i kryteria podziału produktu społecznego, a z drugiej strony reaguje na ich zmiany tak, że może przejąć funkcję koordynacji. Zadanie to może spełnić sytuacja zatrudnieniowa.

Jeżeli sytuację zatrudnieniową określać będzie stopa bezrobocia, to problemem otwartym pozostaje, przy jakiej jej wysokości wspomniane proporcje w zakresie podziału produktu społecznego można tak koordynować, aby stopa inflacji pozostawała stabilna.

Do analizy naturalnej stopy bezrobocia można wykorzystać poniższy model, który w możliwie najprostszy sposób wyjaśnia jej istotę 6. Jeżeli oznaczymy przez

W – rzeczywistą stopę wzrostu plac nominalnych, P – oczekiwaną stopę inflacji, która w warunkach równowagi uznawana jest za tolerowaną i określa stopę bezrobocia U, to W = a0 + P -aiU (1)

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>