Płaszczyzny oddziaływania

0
comments

W strategii globalnego sterowania wychodzi się z założenia, że przemiany strukturalne kształtowane są przez siły rynkowe i środki polityki gospodarczej nie mają na nie wpływu. Keynesiści zaniedbują problem sektorowego oddziaływania globalnej polityki zatrudnienia.

Wydatki na programy zatrudnieniowe nie mogą obejmować w równym stopniu wszystkich branż. Państwo, ze względu na swoje funkcje, ma do spełnienia specjalne zadania. Dlatego też punkt ciężkości programów rządowych koncentrował się na publicznym budownictwie. W rezultacie oczekiwano również efektów strukturalnych po stronie dochodów budżetowych. W przypadku inwestycji prywatnych ze środków rządowych w większej mierze korzystają zakłady kapitałointensywne niż pracointensywne. W ten sposób polityka zatrudnienia oddziałuje nie tylko globalnie, ale wpływa także na rozwój strukturalny. Z tymi efektami mogą być związane zjawiska, które w długim okresie przynoszą rezultaty przeciwne do zamierzonych. Promocja prywatnych inwestycji może bowiem koncentrować się na inwestycjach racjonalizacyjnych, zamiast na inwestycjach tworzących nowe miejsca pracy i prowadzić do natężenia problemu bezrobocia w warunkach niskiego wzrostu gospodarczego. Poza tym programy zatrudnieniowe mogą tiłatwić krótkookresowe przetrwanie branżom zanikającym, przez co zaostrzą się problemy dostosowawcze w okresie późniejszym i wystąpi bezrobocie strukturalne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>