Płaszczyzny oddziaływania – ciąg dalszy

0
comments

Dokonując ogólnej oceny praktykowanej rządowej polityki zatrudnienia można stwierdzić, że przeciwdziałając bezrobociu stosowano nie tylko instrumentarium przewidziane w ustawie stabilizacyjnej, ale w wielu wypadkach w drodze ustawowej wprowadzono specjalne środki. Świadczy to o pewnej niewystarczalności instrumentarium polityki keynesistowskiej. Mimo to polityka zatrudnienia była realizowana zgodnie z założeniami ustawy stabilizacyjnej, przede wszystkim w czasie kryzysu z lat 1974-1975. W porównaniu do okresu sprzed 1967 roku, kiedy to polityka koniunkturalna sprowadzała się w zasadzie tylko do przeciwdziałania rozwojowi procesów inflacyjnych za pomocą środków polityki pieniężno-kredytowej, nastąpił istotny wzrost udziału wydatków państwa w stosunku do wartości potencjału produkcyjnego (tzw. kwota państwa). Spowodowało to jednak wzrost deficytu budżetowego i podjęto próby jego redukcji. Rozwiązanie problemu bezrobocia widziano także w obniżkach podatków od osób prawnych, w celu zwiększenia zysków przedsiębiorstw. Uzasadnieniem dla tych typowo podażowo zorientowanych przedsięwzięć był pogląd, że wyższe zyski podmiotów gospodarczych stymulują inwestycje tworzące nowe miejsca pracy. To przesunięcie akcentów w polityce gospodarczej, które zaznaczyło się od drugiego kryzysu naftowego, nie prowadziło do pełnego odejścia od koncepcji keynesistowskiej, przyczyniło się jednak do zmniejszenia jej znaczenia w praktyce.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>