Zakaz prywatnego pośrednictwa pracy

0
comments

W latach osiemdziesiątych stopa pośrednictwa Federalnego Urzędu Pracy wahała się między 1/4 a 1/3, stopień wykorzystania między 2/3 a 3/4, a wskaźnik udziału w rynku między 1/6 a 1/4. Wielkość tych wskaźników jest uzależniona od sytuacji na rynku pracy. W porównaniu z latami sześćdziesiątymi udział w rynku kształtuje się na podobnym poziomie, przy czym stopa pośrednictwa jest niższa, a wskaźnik wykorzystania wyższy. Publiczne pośrednictwo pracy w latach osiemdziesiątych, przy mniejszym zapotrzebowaniu gospodarki na kadry, zachowało ten sam udział w rynku przez wzrost liczby osób faktycznie zatrudnionych spośród skierowanych do pracy 30.

przeczytaj wszystko

Zwalczanie bezrobocia w regionach szczególnie nim zagrożonych

0
comments

Pewna część realizowanych programów miała charakter zatrudnieniowy i była skierowana na zwalczanie bezrobocia w regionach szczególnie nim zagrożonych lub w branżach zanikających, bądź była zaadresowana do grup problemowych (młodzież, inwalidzi). Prowadzono quasi- politykę stop and go. Środkom polityki zatrudnienia o charakterze ekspansywnym towarzyszyły kłopoty związane z ich finansowaniem na skutek podejmowanych oszczędności w zakresie wydatków budżetowych. Przede wszystkim w latach 1981-1982 pogorszenie koniunktury spowodowało przesunięcie priorytetów z polityki zatrudnienia na uzdrawianie finansów publicznych, czyli tzw. „konsolidację” budżetów. W programach zatrudnieniowych następowało przesunięcie punktu ciężkości z wydatków państwowych na promocję prywatnego popytu konsumpcyjnego i inwestycyjnego. Świadczyć o tym mogą relacje wydatków z 1974 roku. Wówczas to w ramach programu promującego zatrudnienie, wzrost i stabilizację na dodatkowe inwestycje państwowe przewidziano 1,1 miliarda marek, podczas gdy na dotacje inwestycyjne dla kapitału prywatnego 7,5 miliarda marek. To przesunięcie akcentów jest typowe dla programów zatrudnieniowych po 1974 roku. Tendencję tę można również zauważyć w przypadku oddziaływania czynników wpływających na rentowność przedsiębiorstwa (korzystne stawki amortyzacji, obniżka podatku dochodowego).

przeczytaj wszystko

Skrócony czas pracy – ciąg dalszy

0
comments

Dopłaty do skróconego czasu pracy realizują cele polityki socjalnej, rynku pracy, zakładowej polityki osobowej i polityki gospodarczej. Obok swej tradycyjnej funkcji zabezpieczenia utraconej płacy, zapobiegając zwolnieniom w warunkach masowego bezrobocia, nabierają one coraz większego znaczenia jako instrument polityki rynku pracy. Ponadto zakład pracy utrzymuje swoją doświadczoną załogę i przy wzroście zamówień może szybko przywrócić wcześniejszą produkcję. Przez stabilizację zatrudnienia i zapewnienie dalszego istnienia zakładów dotkniętych brakiem zamówień, niezmniejszone zostają także rozmiary siły nabywczej gospodarstw domowych.

przeczytaj wszystko

Skrócony czas pracy

0
comments

Wraz z wejściem w życie na terenie byłej NRD, z dniem 1 lipca 1990 roku, ustawy o popieraniu pracy, zaistniała możliwość kompensacji utraty wynagrodzenia z tytułu skróconego czasu pracy po spełnieniu określonych ogólnych, zakładowych i osobistych warunków. Straty wynagrodzenia wynikłe ze skróconego czasu pracy rekompensowane są przez urzędy pracy. Ta szczególna regulacja została utrzymana także po stworzeniu unii walutowej i społeczno-gospodarczej. Dopuszcza ona możliwość przyznania tego świadczenia w przypadku restrukturyzacji zakładu i zmian organizacyjnych związanych z unią walutową i społeczno-gospodarczą. Celem tego przedsięwzięcia było zmniejszenie bezrobocia w branżach i regionach szczególnie dotkniętych kryzysem strukturalnym oraz stworzenie „mostu” prowadzącego do przyszłego zatrudnienia. Funkcja ta w warunkach kryzysowych mogła być tylko częściowo spełniona, a podejmowane próby połączenia skróconego czasu pracy ze szkoleniem i przekwalifikowaniem zawodowym w celu zwiększenia prawdopodobieństwa zatrudnienia w przyszłości nie powiodły się.

przeczytaj wszystko

Rynek pracy jako system specjalnej regulacji

0
comments

Realizowany w Republice Federalnej Niemiec ustrój socjalnej gospodarki rynkowej znajduje wyraźne podstawy normatywne w Konstytucji. W Konstytucji określone są najistotniejsze pryncypia systemu rynku pracy. Wśród konstytucyjnych zasad wymienia się wolność osobistą, równość wobec prawa, wolność koalicji partnerów socjalnych oraz wolny wybór zawodu, miejsca pracy i kształcenia 1.

przeczytaj wszystko

Rynek pracy jako system specjalnej regulacji cz. II

0
comments

Z Ustawy zasadniczej RFN daje się wyraźnie wywieść priorytet dla gospodarki rynkowej, przy czym nakłada ona na państwo obowiązek tworzenia warunków dla bezpieczeństwa socjalnego jego obywateli. W odniesieniu do rynku pracy wykładnia ta oznacza zastąpienie koordynacji rynkowej przez kooperację partnerów rynkowych i systemową regulację specjalną. Kooperacja partnerów rynkowych nierozerwalnie związana jest z autonomią taryfową, którą gwarantuje konstytucyjna zasada wolności koalicji partnerów socjalnych. Umożliwia to związkom zawodowym i konfederacjom pracodawców zawieranie układów taryfowych regulujących stosunki pracy. Najniższe płace taryfowe są uznawane za płace minimalne w danej branży na terenie obowiązywania układu zbiorowego, za wyjątkiem przedsiębiorstw niezrzeszonych. W RFN nie ma państwowej regulacji plac minimalnych. Z szesnastu największych organizacji związkowych w przemyśle decydujące znaczenie podczas rokowań placowych ma związek zawodowy metalowców (IG-Metal) oraz służb publicznych, transportu i komunikacji (OTV). Szacuje się, że 90% umów o pracę odpowiada warunkom wynegocjowanym w układach zbiorowych. Świadczy to o nadzwyczajnym ekonomicznym znaczeniu tych układów i przesądza jednocześnie o wyjątkowym charakterze rynku pracy w systemie socjalnej gospodarki rynkowej 5.

przeczytaj wszystko

Rozpoznanie łańcucha przyczynowo-skutkowego

0
comments

Drugą fazą postępowania diagnostycznego jest rozpoznanie łańcucha przyczynowo-skutkowego. Należy w nim ustalić, które zmiany uznać można za efekt oddziaływania danego instrumentu oraz rozróżnić zmiany o charakterze autonomicznym i zależne od innych czynników. Występuje tutaj wiele problemów teoretycznych i metodologicznych związanych z klasyfikacją efektów. Podstawowy problem sprowadza się do pytania: jakie zmiany nastąpiłyby również bez użycia danego instrumentu? Chodzi o uwzględnienie tzw. efektów niezależnych i zmiany autonomiczne. Na to pytanie daje się odpowiedzieć z dużym przybliżeniem, gdyż rzeczywistość społeczno-gospodarcza nie pozwala na powtarzanie eksperymentów w tych samych warunkach.

przeczytaj wszystko

RFN i rynek pracy

0
comments

Rosnące bezrobocie długookresowe wymaga także ukierunkowania instrumentów na grupy problemowe. Selektywność, elastyczność i regionalizacja polityki rynku pracy jest konieczna, zwłaszcza przy przeciwdziałaniu bezrobociu długookresowemu. Co prawda, grupy problemowe pozwalają się tylko w ograniczonym stopniu centralnie wyznaczyć, ale nie powinno to przeszkadzać prowadzić polityki zorientowanej bardziej na aspekty jakościowe rynku pracy.

przeczytaj wszystko

Proces realizacji ABM

0
comments

Można zauważyć przesuwanie się priorytetów w procesie realizacji ABM. Początkowo stosowano ten instrument, aby zapobiec bezrobociu koniunkturalnemu. Od 1977 roku preferowano wspieranie grup problemowych rynku pracy i jednocześnie forsowano tworzenie miejsc pracy w służbach socjalnych. Pod koniec lat siedemdziesiątych doszły jeszcze względy regionalne i od tego czasu przydział środków uzależniony byl od poziomu i struktury bezrobocia w regionie. Można powiedzieć, że priorytet przesuwał się z aspektu zatrudnieniowego, przez cele polityki rynku pracy, w kierunku realizacji zadań polityki strukturalnej, przy czym podejście globalne zastępowane było przez regionalnie zorientowane wykorzystanie środków.

przeczytaj wszystko

Problemy analizy bezrobocia

0
comments

Zjawisko bezrobocia charakteryzuje głównie gospodarkę rynkową i oznacza sytuację, w której popyt na siłę roboczą jest niniejszy od jej podaży. Na rynku pracy występuje wolna siła robocza, nie znajdująca zatrudnienia. W odniesieniu do jednostki bezrobocie oznacza przymusowe pozostawanie w bezczynności zawodowej z powodu braku możliwości znalezienia, w ustalonym prawnie czasie, pracy odpowiadającej jej kwalifikacjom. Bezrobocie jest zatem równoznaczne z całkowitym brakiem możliwości zarobkowania 1.

przeczytaj wszystko

Problemy analizy bezrobocia – ciąg dalszy

0
comments

W przypadku bezrobocia strukturalnego popyt w gospodarce jest wystarczający, ale jednocześnie istnieje niedostosowanie strukturalne podaży pracy do popytu na silę roboczą. Przejawia się to głównie w braku siły roboczej o odpowiednich kwalifikacjach lub/i nadwyżkach rąk do pracy na danym rynku, podczas gdy na innym występuje ich niedobór. Wielu teoretyków przyczyn bezrobocia strukturalnego dopatruje się w funkcjonowaniu rynku pracy. Szczególnie ekonomiści ze szkoły neoklasycznej widzą przyczyny występowania tego zjawiska w sposobie zachowania się pracobiorców na rynku pracy i określają je jako „bezrobocie dobrowolne”.

przeczytaj wszystko