Szok podażowy i inflacja – ciąg dalszy

0
comments

W angielskojęzycznej literaturze przedmiotu określa się to bezrobocie jako mis-match 10. W odniesieniu do tradycyjnej terminologii obejmuje ono bezrobocie frykcyjne i strukturalne.

przeczytaj wszystko

Federalny Urząd Pracy

0
comments

Podmiotem polityki rynku pracy w RFN jest Federalny Urząd Pracy (Bundesanstalt fiir Arbeit) z siedzibą w Norymberdze. Kontynuuje on tradycje Urzędu Pośrednictwa Pracy i Ubezpieczeń Bezrobotnych. Federalny Urząd Pracy (FUP) nie jest częścią składową administracji państwowej, lecz federalną organizacją prawa publicznego, należącą do instytucji pośredniego zarządu państwa. Jednostka ta jest ponadregionalnym podmiotem ubezpieczeń społecznych i jej organizacyjne kompetencje reguluje Ustawa zasadnicza 13. Prawny nadzór nad tą instytucją sprawuje federalny minister pracy i spraw socjalnych.

przeczytaj wszystko

Sytuacja zatrudnieniowa

0
comments

Po zjednoczeniu Niemiec szybkie przemiany ustrojowe miały katastrofalny wpływ na sytuację zatrudnieniową i polityka rynku pracy stanęła przed nowymi wyzwaniami. Liczba czynnych zawodowo w części wschodniej RFN spadła z 9,7 miliona osób w 1989 roku do 6,1 miliona w 1993 roku. Mniej drastycznie, ale nie mniej dramatycznie wzrosło bezrobocie. Jego rozmiary przekroczyły milion osób, a stopa bezrobocia osiągnęła poziom 15,3%. To, że sytuacja na rynku pracy nie przedstawia się jeszcze gorzej, zawdzięcza się aktywnemu oddziaływaniu polityki rynku pracy, która w procesie transformacji pełni funkcję osłonową i „mostu” prowadzącego do przyszłego zatrudnienia. W obecnej sytuacji, gdy powstaje za mało nowych miejsc pracy, aktywna polityka rynku pracy jest lepszą alternatywą niż finansowanie bezrobocia.

przeczytaj wszystko

LOKALNA POLITYKA RYNKU PRACY

0
comments

Centralna polityka gospodarcza i finansowa rządu federalnego Republiki Federalnej Niemiec począwszy od 1974 roku nie zapobiega skutecznie bezrobociu. Zarówno keynesistowskie programy zatrudnieniowe, jak i podażowo zorientowana polityka gospodarcza koalicji chadecko-liberalnej nie zaowocowały zadowalającymi rezultatami 1. Dlatego też w latach osiemdziesiątych zaczęto zwracać uwagę na zwalczanie bezrobocia w regionach szczególnie nim zagrożonych oraz postulowano regionalizację i komunalizację polityki rynku pracy.

przeczytaj wszystko

Globalna polityka zatrudnienia

0
comments

Najlepiej ilustrują ten problem szacunki dla lat 1974-1981 dokonane przez Radę Rzeczoznawców (Sachverstandigenrat – SVR) i Niemiecki Instytut Badań Gospodarczych (Das Deutsche Institut fur Wirtschafts- forschung – DIW). Zobrazowane w tablicy III.3 efekty koniunkturalne wydatków budżetów publicznych oszacowane przez Radę Rzeczoznawców i DIW różnią się nie tylko co do wielkości, ale także co do kierunku oddziaływania. Podczas gdy Rada Rzeczoznawców stwierdza ekspansywne oddziaływanie polityki popytowej w badanym okresie, to obliczenia DIW wskazują na występowanie w niektórych latach kontraktywnego efektu, przyczyniającego się do zaostrzenia sytuacji zatrudnieniowej. W szczególności diametralnie różni się ocena dla lat 1980-1981. Szacunki Rady Rzeczoznawców wskazują na znaczące ekspansywne popytowe impulsy ze strony państwa, a DIW na istnienie dość wysokich kontraktywnych efektów popytowych powodujących wzrost bezrobocia. Trudno powiedzieć, która koncepcja obliczeń jest właściwa. Ze względu na ograniczone ramy pracy nie możemy bliżej przedstawić tych metod. W literaturze przedmiotu brak też jednoznacznej ich oceny. Dlatego też wszelkie sądy na temat skuteczności państwowej polityki sterowania popytem trzeba wypowiadać z dużą dozą ostrożności.

przeczytaj wszystko

Strategie przeciwdziałania bezrobociu

0
comments

Dla wyjaśnienia istoty możliwych strategii przeciwdziałania bezrobociu posłużymy się formułą na tempo wzrostu dochodu narodowego opartą na czynnikach bezpośrednich: wd = wz + wa, gdzie: Wd – tempo wzrostu dochodu narodowego, Wz – tempo wzrostu zatrudnienia, Wa – tempo wzrostu wydajności pracy.

przeczytaj wszystko

Miejsca pracy dla bezrobotnych (ABM)

0
comments

Jednym z instrumentów mających na celu zapobieganie bezrobociu i jednocześnie zwiększających popyt na silę roboczą są specjalne miejsca pracy tworzone dla bezrobotnych (Arbeitsbeschaffungsmaßnahmen), zwane potocznie ABM 49. Środki na tworzenie nowych miejsc pracy są świadczeniem fakultatywnym, finansowanym przez Federalny Urząd Pracy. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami dotacja do tworzonego miejsca pracy musi wynosić minimum 60% wynagrodzenia. W praktyce faktyczna wysokość świadczeń jest wyższa i wynosi średnio 90% płacy. Przewiduje się także możliwość otrzymania pożyczki na ten cel. Podstawowym warunkiem uzyskania subwencji jest wykazanie, że nowo tworzone miejsce pracy nie powstałoby bez pomocy urzędu pracy i jest miejscem dodatkowym 50.

przeczytaj wszystko

Koncepcje państwowej polityki rynku pracy

0
comments

W ramach gospodarki rynkowej można rozróżnić cztery podstawowe koncepcje państwowej polityki rynku pracy 19:

– państwa dobrobytu,

przeczytaj wszystko

Polityka rynku pracy i bezrobocie w krajach OECD

0
comments

W krajach członkowskich Międzynarodowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) stopa bezrobocia osiągnęła w pierwszej połowie 1990 roku poziom najniższy od dziesięciu lat i wynosiła 6,2% 37. Była ona jednak o jeden punkt procentowy wyższa niż w 1-979 roku. Ożywienie z lat 1983-1990 przerwało długookresową tendencję wzrostu bezrobocia, ale nie wystarczyło, aby osiągnąć poprzedni poziom.

przeczytaj wszystko

Cele i instrumenty polityki rynku pracy cz. II

0
comments

W procesie realizacji wymienionych celów stosuje się wiele środków, które zgodnie z obowiązującą klasyfikacją Międzynarodowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) można pogrupować następująco 15:

przeczytaj wszystko

Zła sytuacja zatrudnieniowa

0
comments

Wraz ze stopniowym ożywieniem koniunktury, po 1982 roku niepełne wykorzystanie potencjału produkcyjnego przestało być przyczyną złej sytuacji zatrudnieniowej. Od 1983 roku do końca dziesięciolecia liczba zawodowo czynnych wzrosła prawie o 3 miliony. Kryzys zatrudnieniowy z początku lat osiemdziesiątych został niejako przez to rozładowany. Liczba bezrobotnych w latach osiemdziesiątych obniżyła się jednak tylko o 570 tys. osób, gdyż równolegle wzrosły zasoby pracy o około 2,5 miliona osób. Ani popytowe impulsy w gospodarce, ani efekty po stronie podażowej rynku pracy wynikające ze skrócenia ustawowego czasu pracy nie pozwoliły na wchłonięcie tak dużego przyrostu potencjału pracy przez gospodarkę. Skoro jednak problem wykorzystania zasobów pracy nie został rozwiązany ani przez politykę wzrostu gospodarczego, ani przez politykę czasu pracy, to trudno oczekiwać, aby temu zadaniu mogła sprostać polityka rynku pracy ze swoim instrumentarium zorientowanym na jakościowe aspekty podaży pracy. Ilościowe zjawiska po stronie podaży zasobów pracy, jak przemiany demograficzne i migracja, zasadniczo nie podlegają wpływom jej instrumentów.

przeczytaj wszystko