Ochrona stosunku pracy – ciąg dalszy

0
comments

Gdy planowane są większe zwolnienia, zarząd przedsiębiorstwa opracowuje plan socjalny, którego zadaniem jest zmniejszenie socjalno-ekonomicznych dolegliwości zwolnień, na przykład przez odprawy, wcześniejsze emerytury itp. Gdy dochodzi do zwolnień masowych, to muszą one być zgłaszane do urzędu pracy, który może zaproponować zatrudnienie w niepełnym wymiarze godzin i przejąć płacę za czas nie przepracowany. Stosunek pracy jest poza tym chroniony szczególnymi normami lub umowami taryfowymi obejmującymi określone grupy społeczno-zawodowe. Szczególne regulacje dotyczą inwalidów, kobiet w ciąży, rodziców korzystających z urlopu wychowawczego, odbywających służbę wojskową lub zastępczą służbę wojskową i reprezentantów załogi wybieranych do rady zakładowej. Zawarte w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych umowy zbiorowe i porozumienia ochronne dotyczące racjonalizacji przewidują od określonej granicy wieku (40, 45 lub 55 lat), przy stażu pracy w danej firmie od 15 do 20 lat, całkowite wyłączenie spod standardowych norm ustawodawstwa 3. Omawiane regulacje ochrony stosunku pracy obowiązywały także w połowie lat osiemdziesiątych i obejmowały prawie 3 miliony osób, tj. 16% ogółu zatrudnionych. Jeśli uwzględnimy jeszcze fakt, że w RFN status urzędnika bez możliwości wypowiedzenia pracy przez pracodawcę posiadało 1,8 min osób, to oznacza to, że 4,8 miliona zatrudnionych wyłączonych było spod normalnej regulacji stosunku pracy.

Przedstawiony obraz byłby niepełny, gdyby nie zostały omówione osłaniające regulacje i środki, które umożliwiają pracodawcom podtrzymywanie stosunku pracy za pomocą publicznych środków, takich jak praca w skróconym wymiarze godzin, kształcenie zawodowe, a także zatrudnianie pracowników „wypożyczonych”. Do tego dochodzi jeszcze możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę. Znaczenie tych środków potwierdzają dane statystyczne za lata 1985-1987. Chociaż był to okres dobrej koniunktury, to 11% zakładów w sektorze prywatnym, w których pracowało około 20% ogółu zatrudnionych, wykorzystywało dotacje urzędów pracy w ramach skróconego czasu pracy 4. W tym samym okresie prawie co piąte zwolnienie w sektorze prywatnym spowodowane było nieprzedłużeniem umowy o pracę zawartej na czas określony. Ponad 30% ogółu pracobiorców w wieku powyżej 55 lat, którym wypowiedziano pracę, skorzystało z możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę. Przedstawione regulacje ochrony stosunku pracy wskazują, że wypowiedzenie pracy w RFN podlega ograniczeniom wynikającym z kodeksu pracy, umów zbiorowych i procedury formalnej. Ograniczenia te występują z różną intensywnością i są częściowo „rozmiękczane” przez uregulowania osłonowe na rzecz pracodawców. Chociaż instytucja ochrony stosunku pracy sama w sobie nie przesądza o strategii personalnej przedsiębiorstwa, to przedstawiciele ekonomii podażowej podkreślają, że rozluźnienie rygorów ustawodawstwa pracy przyczynia się do wzrostu zatrudnienia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>