Nowe zadania polityki rynku pracy

0
comments

Głęboki kryzys zatrudnieniowy w Niemczech Wschodnich stawia politykę rynku pracy przed nowymi wyzwaniami. Oprócz tradycyjnej funkcji osłonowej przypisywać jej zaczęto rolę „mostu” prowadzącego do przyszłego zatrudnienia. Wychodzono z założenia, że likwidacja wielu miejsc pracy prowadzić będzie do zwolnień, a nowe stanowiska będą powstawały z opóźnieniem x. W tym czasie polityka rynku pracy winna przez kształcenie, kursy podnoszenia kwalifikacji, przekwalifikowania, zatrudnienie w skróconym czasie pracy i tworzenie miejsc pracy w ramach ABM przygotować bezrobotnych do podjęcia w przyszłości zatrudnienia na pierwszym rynku pracy. Ta idea prowadziła do mobilizacji środków w dotychczas nie spotykanych rozmiarach. Za taką strategią przemawiały między innymi wysokie koszty społeczno-ekonomiczne bezrobocia. W Niemczech Wschodnich bezrobocie kosztowało w 1991 roku 15 mld marek, co daje średnio 17 tys. marek na bezrobotnego. Rachunek ten nie uwzględnia jednak strat w produkcji z tytułu niewykorzystania zasobów pracy oraz poważnych problemów społecznych i moralnych towarzyszących bezczynności zawodowej.

Wydatki na politykę rynku pracy stanowiły w 1992 roku 18% oszacowanego na 230 mld marek PNB i uplasowały byłą NRD na pierwszym miejscu w świecie. Dania, która zajmowała drugie miejsce, przeznaczyła na ten cel tylko 6% PNB 2. Należy jednak podkreślić, że aktywne środki stanowiły 50,8% ogółu wydatków w Niemczech Wschodnich. W 1993 roku przewidywano spadek udziału wydatków na część aktywną do 47,5% 3. Dla przykładu udział tych wydatków w Niemczech Zachodnich wynosił odpowiednio 44,8% i 36,9%. Jeżeli założymy, że aktywne instrumenty polityki rynku pracy mają charakter inwestycyjny, to relacje w zakresie wydatków na politykę rynku pracy odpowiadają podziałowi transferu finansowego z Zachodu na Wschód. Udział wydatków na część aktywną polityki rynku pracy na Wschodzie jest wyższy od poziomu w części zachodniej i średniego poziomu w krajach OECD (37,8%). Normalnie można by oceniać to jako sukces. Ze względu jednak na specyficzną sytuację w byłej NRD, środki powinny być bardziej skoncentrowane na aktywnej polityce rynku pracy.

Stosowane środki polityki rynku pracy zmniejszyły częściowo rozmiary bezrobocia w Niemczech Wschodnich. Gdyby nie prowadzono aktywnej polityki rynku pracy liczba bezrobotnych w 1992 roku byłaby o 1,8 min osób wyższa, a stopa bezrobocia zamiast 16% wynosiłaby 30%. Stopa bezrobocia zbliżyłaby się nawet do 35%, gdyby nie było możliwości dojazdów do pracy w części zachodniej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>