Możliwości oraz bariery instytucjonalne i polityczne

0
comments

Wraz z nastaniem kryzysu w latach 1974-1975 polityka rynku pracy stanęła przed poważnym egzaminem. Od tego czasu zmieniła się relacja między podażą a popytem na silę roboczą na niemieckim rynku pracy i pojawił się stały niedobór miejsc pracy. Spowodowało to przesuwanie priorytetu polityki rynku pracy z funkcji aktywnej, zapobiegawczej, preferującej dostosowywanie struktury kwalifikacyjno-zawodowej podaży pracy do zmieniających się potrzeb gospodarki narodowej, w kierunku łagodzenia negatywnych skutków bezrobocia. Skalę tego zjawiska obrazują najlepiej poniżej opisane fakty.

Do momentu zjednoczenia Niemiec Federalny Urząd Pracy przeznaczał średnio tylko około jednej trzeciej swoich wydatków budżetowych na środki aktywne. Stopa aktywności, która mierzy udział środków aktywnych w ogóle wydatków tej instytucji, jest od połowy łat siedemdziesiątych niższa od udziału zasiłków dla bezrobotnych. Relacja ta byłaby jeszcze bardziej niekorzystna, gdyby uwzględnić pomoc dla bezrobotnych finansowaną z budżetu federalnego. Stopa aktywności polityki rynku pracy ulegała dużym wahaniom. Najniższa jej wielkość wynosiła 23,4% w 1977 roku, a najwyższy poziom zanotowany został 10 lat później – 40,7%.

Wydatki Federalnego Urzędu Pracy wzrastały, ale cechowała je procy- kliczność (tabl. VII.2). W latach 1975-1977 nastąpił nawet ich spadek, chociaż liczba bezrobotnych nie zmieniła się. Poza tym w okresie 1982- -1985 wydatki malały przy rosnącym bezrobociu 4. Procyklicznymi wahaniami najbardziej dotknięte są dziedziny stanowiące rdzeń aktywnej polityki rynku pracy 5.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>