Możliwości oraz bariery instytucjonalne i polityczne cz. II

0
comments

W analizowanym okresie wydatki na aktywne formy polityki rynku pracy nie były proporcjonalne do rozmiarów bezrobocia. Jeżeli relatywny efekt zatrudnieniowy z połowy lat siedemdziesiątych miałby być osiągnięty w 1985 roku, to musiałby być on podwojony. Jak pokazują dane z tablicy VII. 1, efekt zatrudnieniowy miał raczej charakter procykliczny, a na początku lat osiemdziesiątych wykazał nawet tendencję spadkową, podczas gdy w tym czasie bezrobocie szybko rosło. Sumując można powiedzieć, że od 1975 roku aktywna polityka rynku pracy traciła na znaczeniu.

Winą za niski stopień aktywności polityki rynku pracy obarcza się przede wszystkim system jej finansowania 6. Jak już wcześniej wspomniano, aktywna polityka rynku pracy w RFN finansowana jest głównie przez uiszczających składki ubezpieczeniowe od bezrobocia, natomiast z jej efektów korzysta znacznie szerszy krąg. Poza tym istnieje sprzeczność polegająca na tym, że kosztami polityki rynku pracy obciążone są budżety instytucji, które nie korzystają z jej efektów, a budżety innych instytucji przechwytują korzyści z tego tytułu. Finansowanie polityki rynku pracy

W 1985 roku wydano o 10,9% mniej środków na politykę rynku pracy niż trzy lata wcześniej, podczas gdy liczba bezrobotnych wzrosła o 25%. W okresie 1975-1977 ograniczenia objęły przede wszystkim 40% wydatków na szkolenie zawodowe, a w latach 1980-1982 ograniczone zostały środki na ABM o 27,9%, chociaż bezrobocie podwoiło się.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>