Metodologiczne aspekty oceny programów zatrudnieniowych cz. II

0
comments

Ocena programów zatrudnieniowych zmierza do ustalenia efektu netto. Oznacza to, że w analizie należy uwzględnić mierzalne bezpośrednie i pośrednie koszty związane z realizacją danego programu. Od efektu brutto należy odjąć efekt substytucyjny i hipotetyczne zmiany wielkości celu, które dokonałyby się, gdyby nie stosowano danego środka polityki rynku pracy. W sumie w analizie uwzględnia się cztery efekty 35:

– ciężkości (deadweight effect), który określa udział osób, w przypadku których nie stwierdzono żadnego oddziaływania w wyniku powziętych środków:

– domina, informujący, ile osób nie korzystałoby z danego programu mimo posiadanych uprawnień: niektóre osoby zachowałyby się podobnie gdyby nie realizowano programu:

– substytucji, który występuje wtedy, gdy uczestnik programu uzyskał pracę kosztem pracownika nie uczestniczącego w nim:

– wypychania (displacement), uwzględniający liczbę osób zwolnionych w przedsiębiorstwach nie uczestniczących w programie i wypartych z rynku przez firmy biorące udział w przedsięwzięciu.

Należy także wspomnieć o efektach ubocznych, które wpływają bezpośrednio na wzrost zatrudnienia. Szczególnie widać to na przykładzie szkolenia zawodowego, które nieodłącznie związane jest z zatrudnieniem personelu nauczającego i pracowników pomocniczych w podmiotach szkolących. W pierwszym etapie badania należy zebrać informacje dotyczące stopnia realizacji programu i dokonać jego kwantyfikacji.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>