LOKALNA POLITYKA RYNKU PRACY CZ. II

0
comments

Procykliczny charakter dochodów budżetowych powodował, że wiele gmin nie mogło podejmować inicjatyw zmierzających do poprawy sytuacji na rynku pracy 2. Na masowe bezrobocie reagowały one początkowo w sposób obronno-unikowy i wystąpił wieloletni tirne lag między pojawieniem się masowego bezrobocia a odpowiedzią gmin. Samorządy gminne skarżyły się na brak odpowiednich kompetencji i wymagania przekraczające ich możliwości. Decydujące znaczenie miały przy tym aspekty finansowe, gdyż brakowało możliwości refinansowania wydatków poniesionych na tworzenie nowych miejsc pracy. Niemniej jednak w niektórych regionach podjęto wiele cennych inicjatyw, które przyczyniły się do zmniejszenia bezrobocia. Pewne nadzieje wiązano także z regionalną i komunalną promocją gospodarczą.

Regionalna promocja gospodarcza obejmuje przedsięwzięcia rządu federalnego i krajów związkowych zmierzające do doskonalenia struktur gospodarczych i jest podstawą regionalnej polityki strukturalnej 3. Dodatkowo zaliczyć można do niej wszelką aktywność w ramach sektorowej polityki strukturalnej oraz niektóre programy krajów związkowych. W myśl poglądów państwowych decydentów politycznych polityka strukturalna powinna z zasady podporządkować się ustrojowym ramom gospodarki rynkowej. Polityka strukturalna nie może zatem eliminować koordynacji rynkowej, która działa strukturotwórczo, a polepszać powinna rynkowe warunki funkcjonowania przez zwiększenie mobilności czynników produkcji i wspieranie strukturalnej zdolności adaptacyjnej. Komunalna promocja gospodarcza obejmuje tradycyjną aktywność gmin w zakresie wspierania sektora prywatnego. Chodzi tutaj przede wszystkim o:

– lokalizację przedsiębiorstw w regionie,

– opiekę, doradztwo i promocję miejscowych przedsiębiorstw,

– popieranie nowych lokalnych przedsięwzięć.

LOKALNA POLITYKA RYNKU PRACY CZ. III

Promocja gospodarcza gmin jest z jednej strony ich samodzielną działalnością polegającą na wspieraniu realizacji własnych celów rozwoju. Z drugiej strony gminy odgrywają istotną rolę w realizacji programów regionalnej promocji gospodarczej, przy czym działalność ta obejmuje zarówno sektor prywatny, jak i publiczny. Dokonując oceny systemu regionalnej promocji gospodarczej z punktu widzenia efektów zatrudnieniowych należy zbadać:

– jaki wpływ ma ta działalność na zmniejszanie rozmiarów bezrobocia w regionie i jaka jest efektywność tych programów,

– czy można ją zintegrować ze strategią komunalnej polityki zatrudnienia i stosować w charakterze instrumentu uwzględniającego specyficzne warunki środowiska.

Jeśli chodzi o efekty zatrudnieniowe, praktyka regionalnej promocji gospodarczej nie jest zadowalająca. Zapewnienie miejsc pracy nie jest jej celem priorytetowym, gdyż zmierza ona do wyrównywania poziomu życia między regionami. Co prawda, w oficjalnej statystyce mówi się o „sukcesach zatrudnieniowych”, ale przedstawiane rezultaty dotyczą składanych wniosków i nie można na ich podstawie sądzić o długości okresu zatrudnienia. Dane te nie uwzględniają efektu „domina”. Jeśli dodatkowo weźmiemy pod uwagę, że miejsca pracy na obszarach słabych pod względem strukturalnym mogą być tworzone kosztem miejsc pracy w innych regionach, to pojawiają się pytania o efektywność zatrudnieniową programów regionalnej promocji gospodarczej. Instrument ten oddziałuje selektywnie, gdyż stwarza przede wszystkim zachęty do otwierania filii w regionach słabych. Powstające tam miejsca pracy cechują się zazwyczaj niskimi wymaganiami kwalifikacyjnymi i są w kryzysowych momentach objęte inwestycjami racjonalizacyjnymi.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>