Federalny Urząd Pracy jako instytucja transferu finansowego cz. II

0
comments

W latach 1992-1993 różnica między wydatkami a wpływami urzędów pracy w części wschodniej wynosiła ponad 35 miliardów marek. Aby uzmysłowić sobie skalę tego transferu wystarczy powiedzieć, że stanowił on w 1992 roku około 15% produktu narodowego brutto Wschodnich Niemiec, a w 1993 roku około 13%. Transfer netto Federalnego Urzędu Pracy za lata 1991-1993 wynosi ogółem 92,6 miliarda marek 5. Kwota ta sfinansowana jest w wysokości 58,8 miliarda marek przez składki ubezpieczeniowe z części zachodniej, a 33,8 miliarda marek to dotacje budżetu federalnego. Te proporcje wskazują, że prawie dwie trzecie kosztów związanych z polityką rynku pracy w nowych krajach związkowych „przerzucane” jest na barki płacących składki ubezpieczeniowe od bezrobocia.

Zgodnie z obowiązującą zasadą ekwiwalentności ubezpieczeń od bezrobocia, niemożliwe staje się dalsze przerzucanie kosztów polityki rynku pracy w części wschodniej na płatników składki ubezpieczeniowej z Zachodu. Gdyby w 1993 roku polityka rynku pracy w Niemczech Wschodnich nie musiała być finansowana przez pracobiorców z Zachodu, to możliwe byłoby obniżenie 6,3-procentowej składki ubezpieczeniowej o 1,5 punktu procentowego lub przeznaczenie większych środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Stąd też w ostatnim czasie coraz częściej wysuwany jest postulat finansowania akty wnej polityki rynku pracy ze środków podatkowych. W Republice Federalnej Niemiec problem ten jest o tyle istotny, że niektóre grupy zawodowe nie są w ogóle objęte obowiązkowym ubezpieczeniem od bezrobocia (pracujący na własny rachunek, urzędnicy państwowi).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>