Ekonomiczne aspekty zjednoczenia Niemiec

0
comments

We wschodniej części Niemiec wraz z wprowadzeniem z dniem 1 lipca 1990 roku unii walutowej i społeczno-gospodarczej zostały stworzone podstawy społecznej gospodarki rynkowej. Traktat zjednoczeniowy przewidywał w przypadku płac, rent, czynszów i stypendiów wymianę marki w stosunku 1:1. W tym samym stosunku były wymieniane oszczędności w wysokości od 2 tys. do 6 tys. marek, w zależności od wieku obywateli. Oszczędności powyżej tej kwoty zostały wymienione w stosunku 2:1. Podobnie postąpiono z zadłużeniem przedsiębiorstw. Kurs wymiany marki wzbudzał wiele kontrowersji, gdyż spowodował rewaluację waluty o ponad 300%. Bank centralny i wielu ekonomistów występowało przeciwko wymianie w stosunku 1:1, nie podając jednak alternatyw nie wzbudzających zastrzeżeń od strony politycznej. Wymiana marki wschodnioniemieckiej według innego kursu była niemożliwa, gdyż głównym celem politycznym unii walutowej było stworzenie warunków zapobiegających przesiedleniom z Niemiec Wschodnich do części zachodniej. W tej sytuacji każda inna, dobra z ekonomicznego punktu widzenia decyzja nie była alternatywą nadającą się do praktycznej realizacji. Stworzenie ogólnoniemieckiego rynku pracy uniemożliwiło także kompensację rewaluacji marki przez obniżkę płac. Wystąpiła silna presja na ich wzrost, gdyż wcześniej społeczeństwo otrzymało od polityków wiele obietnic zapewniających o dobrym starcie i godziwym standardzie życia po zjednoczeniu. Szybki wzrost płac wzmocnił negatywny efekt rewaluacji w postaci znacznego osłabienia zdolności konkurencyjnej gospodarki wschodnioniemieckiej. Taki szok rewaluacyjny przynosi szkody, z którymi muszą się liczyć nawet najbardziej rozwinięte gospodarki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>