Efekty budżetowe

0
comments

Racjonalna polityka rynku pracy wymaga kontroli efektywności. Jak już wspominaliśmy wcześniej, określenie stopnia efektywności zastosowania danego instrumentu przez porównanie kosztu i korzyści jest możliwe tylko w ograniczonym zakresie. Informacje te odgrywają jednak ważną rolę przy podejmowaniu decyzji o stosowaniu środków polityki rynku pracy. Dlatego też istnieje konieczność prowadzenia takiego rachunku, chociaż ma on ograniczone znaczenie poznawcze. W rachunku kosztów i korzyści realizowanej polityki rynku pracy trzeba uwzględnić najpierw koszt bezrobocia.

W obliczeniach Instytutu Badania Rynku Pracy i Zawodoznawstwa przyjmuje się, że ogólnofiskalny koszt rejestrowanego bezrobocia obejmuje bezpośrednie wydatki budżetów publicznych związane z tym zjawiskiem i – pośrednio – zmniejszone ich wpływy wywołane brakiem dochodów u osób pozostających bez pracy. Przy tak zdefiniowanym koszcie bezrobocia straty z tego tytułu wynosiły w części zachodniej Niemiec w 1991 roku 54,6 mld DM, co dawało przeciętnie około 32 300 DM na jednego bezrobotnego 3. Szacuje się, że jedną połowę tych kosztów stanowią dodatkowe wydatki budżetów, a drugą zmniejszone wpływy. Udział świadczeń kompensacyjnych wypłacanych bezpośrednio bezrobotnym stanowi 29%, a zmniejszone wpływy z tytułu podatków i ubezpieczeń społecznych 25%.

Jeśli chodzi o strukturę kosztów bezrobocia, to w 38% ponosi je Federalny Urząd Pracy, 25% przypada na rząd federalny, 10% na rządy krajów związkowych i 8% na gminy. Ubezpieczenia rentowe partycypują w 15%, a ubezpieczenia chorobowe w 5%.

W analizie efektów budżetowych skoncentrujemy się na doskonaleniu zawodowym (Fortbildung und Umschidung) oraz miejscach pracy dla bezrobotnych (ABM). Przeciętne koszty doskonalenia zawodowego przypadające na jednego uczestnika biorącego udział w całodziennych zajęciach, obejmujące zasiłek szkoleniowy, ubezpieczenie rentowe i chorobowe oraz koszty nauczania, wynosiły w 1991 roku 31 380 marek. Zostały one w 64% samosfinanso- wane przez zmniejszone wydatki i zwiększone wpływy budżetów publicznych, które wynosiły w sumie 20 700 marek. Korzyści rozkładają się jednak nierównomiernie. W przypadku budżetu Federalnego Urzędu Pracy oszczędności te są stosunkowo małe i stopa samofinansowania wynosi 40%. Budżet federalny oraz ubezpieczenia chorobowe i rentowe dyskontują korzyści w dużo większym stopniu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>