Dotychczasowe rezultaty i propozycje reform

0
comments

Od lat trwa dyskusja między przedstawicielami dwóch podstawowych doktryn myśli ekonomicznej nad metodami i środkami przeciwdziałania bezrobociu. 0 ile keynesiści rozwiązanie problemu bezrobocia widzą w działaniach pobudzających popyt, w nieskrępowanej polityce monetarnej i programach zatrudnieniowych zwiększających popyt prywatny, to przedstawiciele kierunku neoklasycznego przyczynę bezrobocia upatrują w zbyt niskiej stopie zysku i zbyt wysokich płacach. Poglądy te znajdują swoje odbicie na płaszczyźnie politycznej, gdzie kontrowersje dotyczą skuteczności popytowo i podażowo zorientowanej polityki gospodarczej.

W latach osiemdziesiątych dużą popularność zyskała, i to nie tylko w kręgach akademickiej ekonomii, teoria naturalnej stopy bezrobocia. Wyrosła ona na tle pewnego kryzysu keynesizmu i keynesistowskich metod regulowania gospodarki i zwróciła uwagę na zmniejszającą się skuteczność polityki regulowania popytu w kształtowaniu rozmiarów zatrudnienia. Dlatego w ostatnim dziesięcioleciu rządowe programy polityki gospodarczej nawiązywały do ekonomii podaży, która podnosi zaniedbane w okresie panowania keynesistowskiej ekonomii popytu kwestie tworzenia kapitału, struktury produkcji i stymulowania działalności innowacyjnej. „Ale mają też rację ci, którzy twierdzą, że na Zachodzie o polityce gospodarczej od dawna decydują pragmatycy – dosyć obojętni na doktrynalne upodobania intelektualistów” 2.

W Republice Federalnej Niemiec w latach 1968-1975 prowadzona była polityka zatrudnienia oparta na keynesistowskiej teorii globalnego sterowania popytem. Keynesistowską politykę koniunkturalną wspierała aktywna polityka rynku pracy. Skuteczność państwowej polityki zatrudnienia w RFN jest rozmaicie postrzegana przez środowiska naukowe i opinię publiczną. Można spotkać pozytywną i negatywną ocenę globalnego sterowania, a także poglądy sugerujące, że keynesistowską polityka zatrudnienia nie była w ogóle realizowana. Sądy te wydawane są na podstawie analizy poszczególnych programów, bądź efektów publicznej polityki fiskalnej. Jednoznaczna ocena państwowego interwencjonizmu jest niemożliwa, gdyż musiałaby być znana sytuacja gospodarcza, w której nie stosowano programów zatrudnieniowych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>