Cele i instrumenty polityki rynku pracy cz. II

0
comments

W procesie realizacji wymienionych celów stosuje się wiele środków, które zgodnie z obowiązującą klasyfikacją Międzynarodowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) można pogrupować następująco 15:

– A. Środki aktywne:

– 1. Usługi publicznych służb zatrudnieniowych:

– badanie rynku pracy i zawodów,

– pośrednictwo pracy,

– poradnictwo zawodowe,

– promocja ruchliwości pracowniczej,

– doradztwo w poszukiwaniu pracy i szkolenia z tym związane.

– 2. Szkolenie zawodowe:

– szkolenia i przekwalifikowania zawodowe bezrobotnych oraz pracobiorców zagrożonych bezrobociem,

– doskonalenie zawodowe pracujących.

– 3. Programy dla młodzieży: są to specjalne programy dla młodzieży przechodzącej ze szkoły do pracy i obejmują:

– środki dla osób bezrobotnych i znajdujących się w niekorzystnej sytuacji przeznaczone na przygotowanie zawodowe,

– pomoc finansową dla młodzieży uczestniczącej w kursach przygotowania zawodowego.

– 4. Subwencjonowanie zatrudnienia:

– dotacje do płac w celu regularnego zatrudnienia w przedsiębiorstwach prywatnych,

– wspieranie podejmowania działalności gospodarczej przez bezrobotnych w formie przedłużonego okresu pobierania zasiłku, grantu lub pożyczki,

– bezpośrednie tworzenie miejsc pracy w sektorze publicznym i organizacjach nie zorientowanych na zysk (non-profit).

– 5. Środki dla inwalidów:

– rehabilitacja zawodowa,

– tworzenie miejsc pracy dla inwalidów.

– B. Środki pasywne:

– 6. Zasiłki dla bezrobotnych.

– 7. Wcześniejsze emerytury spowodowane sytuacją na rynku pracy.

Instrumenty rynku pracy

Kolejność, w jakiej zostały wymienione owe instrumenty, nie jest przypadkowa, lecz wyraża hierarchię koncepcji aktywnej polityki rynku pracy. Polityka ta preferuje środki zapobiegawcze nad świadczeniami kompensacyjnymi. Do instrumentów polityki rynku pracy zalicza się często także 16:

– umowy o pracę na czas określony,

– ustalenia taryfowe dotyczące struktury płac,

– czas pracy,

– komunalne, zakładowe i inne inicjatywy przyczyniające się do poprawy sytuacji na lokalnym rynku pracy.

W sytuacji, gdy powstaje za mało miejsc pracy, aktywna polityka rynku pracy jest lepszą alternatywą niż bezrobocie. Finansowanie tejże polityki jest bardziej racjonalne od wypłaty świadczeń kompensacyjnych dla bezrobotnych, pod warunkiem, że będzie następowała właściwa alokacja środków i nie będą tworzone pozorne miejsca pracy. Badania Federalnego Urzędu Pracy RFN dowodzą bowiem, że miejsca pracy tworzone dla bezrobotnych w ramach specjalnych programów (ABM) samofinansują się w granicach od 60% do 83% 17. Błędem byłoby jednak wyciągać z tego wniosek, że polityka zatrudnienia mogłaby być zredukowana do polityki rynku pracy. Polityka rynku pracy nie ma bowiem możliwości oddziaływania na popytową stronę rynku pracy, która dotyczy decyzji inwestycyjnych i rozstrzyga o liczbie W literaturze podkreśla się, że polityka rynku pracy powinna przede wszystkim 18:

– promować pracę i szkolenia zamiast finansować bezrobocie (zasada prymatu pracy i szkolenia nad bezrobociem),

– akcentować komponenty inwestycyjne, tak dalece jak to możliwe, w celu rozbudowy infrastruktury, poprawy ochrony środowiska naturalnego i tym samym polepszenia warunków dla inwestycji prywatnych,

– zwiększać rolę inicjatyw na szczeblu lokalnym,

– podejmować kroki zmierzające do stworzenia drugiego rynku pracy (problematyka ta jest obecnie dyskutowana także pod hasłem „pracy wynagradzanej poniżej płacy taryfowej”).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>