Bezrobocie strukturalne w latach osiemdziesiątych

0
comments

Od 1983 roku RFN przeżywała niespotykanie długą fazę rozwoju. Zauważalny był wzrost zatrudnienia i liczba zawodowo czynnych na przełomie lat 1986/1987 osiągnęła ponownie poziom z 1980 roku. W podobnej skali rosły jednak rozmiary podaży pracy, co powodowało, że bezrobocie do końca lat osiemdziesiątych zmieniało się nieistotnie. Od 1985 roku, kiedy to bezrobocie osiągnęło największe rozmiary i wynosiło przeciętnie rocznie 2,3 miliona osób, nie spadło ono poniżej 2 milionów. Szansa likwidacji bezrobocia w okresie koniunktury była dużo mniejsza niż w kryzysowym 1975 roku, w którym przeciętna długość bezrobocia wynosiła 3,9 miesiąca, podczas gdy w 1986 roku już 6,5 miesiąca. W tymże roku 32,2% ogółu bezrobotnych pozostawało bez pracy do 3 miesięcy, 35,8% od 3 do 12 miesięcy, a 31,9% powyżej roku. Struktura bezrobotnych według wieku przedstawiała się o wiele korzystniej niż w krajach EWG. Bezrobotni poniżej 20 lat stanowili 7,3%, a w wieku 20-25 lat 17,3% ogółu nieczynnych zawodowo. Czas potrzebny na obsadzenie wolnego stanowiska przez urząd pracy zmniejszył się z sześciu tygodni w 1975 roku do czterech w 1986 roku. Rozmiary „cichej rezerwy” (stille Reserve), tzn. bezrobotnych nie rejestrujących się w urzędach pracy, szacowane były w granicach 1,1 min osób. Bezrobocie stało się poważnym problemem, związanym z wysokimi kosztami społeczno- -gospodarczymi. Dopiero w 1990 roku obniżyło się poniżej poziomu 2 milionów osób, na co wpływ miało zjednoczenie Niemiec.

Stopa wzrostu gospodarczego w drugiej połowie lat osiemdziesiątych była za niska, aby gospodarka mogła wchłonąć rosnącą podaż zasobów pracy. Szybki wzrost podaży siły roboczej wynikał z komponentów demograficznych, napływu imigrantów z Europy Wschodniej i wzrostu aktywności zawodowej kobiet. W wyniku przyrostu naturalnego zasoby pracy (15-65 lat) w latach 1979-1989 wzrosły o 2,25 miliona osób. Wzrost aktywności zawodowej kobiet zwiększył podaż pracy o 924 tys. osób, podczas gdy przedłużenie okresu nauki w szkole i wcześniejsze renty mężczyzn zmniejszyły ją o 290 tys. osób.

Recesja i następująca po niej faza rozwoju przyspieszyły zmiany strukturalne w gospodarce i przemiany w sektorowej strukturze zatrudnienia. Produkcja górnictwa, hutnictwa, przemysłu stoczniowego i tekstylnego obniżyła się w latach 1980-1989 od 18% do 39%. Przemysł przetwórczy, mimo dobrej koniunktury, oferował w 1989 roku o 300 tys. miejsc pracy mniej niż w roku 1980. Szybko rozwijał się sektor usług, gdzie powstawały miejsca pracy dla kobiet.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>