Bezrobocie koniunkturalne i problemy strukturalne (1976-1981)

0
comments

W analizowanym okresie 1976-1981 doszło do ożywienia gospodarczego w 1976 roku i w latach 1978-1979. Oznaki dobrej koniunktury w 1976 roku były jednak bardzo słabe i nie przyczyniły się w istotny sposób do lepszego wykorzystania zdolności produkcyjnych i wzrostu zatrudnienia. W tymże roku średnio rocznie bezrobocie objęło 1,06 miliona osób, a w 1977 roku obniżyło się tylko o 30 tys. osób. Dopiero następne ożywienie, w latach 1978-1979, poprawiło sytuację na rynku pracy. W 1979 roku bezrobocie obniżyło się do 876 tys. osób. Z kolei wyraźnie był zauważalny na rynku pracy efekt recesji z 1980 roku i liczba bezrobotnych wzrosła w 1981 roku do 1,272 miliona osób, a w listopadzie 1982 roku przekroczyła już granicę 2 milionów. Główną przyczyną wywołującą bezrobocie był niedostateczny agregatowy popyt w gospodarce.

Drugi kryzys naftowy, z 1979 roku, doprowadził do tzw. światowego kryzysu gospodarczego, któremu towarzyszył silny spadek wzrostu gospodarczego, wzrost inflacji i bezrobocia oraz spadek poziomu dobrobytu społecznego. W RFN drugi kryzys naftowy spowodował nadzwyczaj długą recesję. Trwała ona od 1980 do początku 1983 roku i w jej rezultacie ubyło około 1,1 miliona miejsc pracy. Bezrobocie wzrosło do 2,258 min osób.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>