Daily Archives 22 września 2017

Bezrobocie strukturalne w latach osiemdziesiątych

0
comments

Od 1983 roku RFN przeżywała niespotykanie długą fazę rozwoju. Zauważalny był wzrost zatrudnienia i liczba zawodowo czynnych na przełomie lat 1986/1987 osiągnęła ponownie poziom z 1980 roku. W podobnej skali rosły jednak rozmiary podaży pracy, co powodowało, że bezrobocie do końca lat osiemdziesiątych zmieniało się nieistotnie. Od 1985 roku, kiedy to bezrobocie osiągnęło największe rozmiary i wynosiło przeciętnie rocznie 2,3 miliona osób, nie spadło ono poniżej 2 milionów. Szansa likwidacji bezrobocia w okresie koniunktury była dużo mniejsza niż w kryzysowym 1975 roku, w którym przeciętna długość bezrobocia wynosiła 3,9 miesiąca, podczas gdy w 1986 roku już 6,5 miesiąca. W tymże roku 32,2% ogółu bezrobotnych pozostawało bez pracy do 3 miesięcy, 35,8% od 3 do 12 miesięcy, a 31,9% powyżej roku. Struktura bezrobotnych według wieku przedstawiała się o wiele korzystniej niż w krajach EWG. Bezrobotni poniżej 20 lat stanowili 7,3%, a w wieku 20-25 lat 17,3% ogółu nieczynnych zawodowo. Czas potrzebny na obsadzenie wolnego stanowiska przez urząd pracy zmniejszył się z sześciu tygodni w 1975 roku do czterech w 1986 roku. Rozmiary „cichej rezerwy” (stille Reserve), tzn. bezrobotnych nie rejestrujących się w urzędach pracy, szacowane były w granicach 1,1 min osób. Bezrobocie stało się poważnym problemem, związanym z wysokimi kosztami społeczno- -gospodarczymi. Dopiero w 1990 roku obniżyło się poniżej poziomu 2 milionów osób, na co wpływ miało zjednoczenie Niemiec.

przeczytaj wszystko